Hoshi Imari

12-01-10165, Nirihi [drugi dzień dekady, Hiroshii zamiast tygodni używają dziesięciodniowych okresów - p. tłum.]
7:15 dzień rozpoczął się standardowo. Rutynowe rozprowadzenie porannych wart i patroli odbyło się bez żadnych incydentów. Sumigo zmusza się do osobistego nadzorowania każdej drobnostki. Budzi to mój podziw. Każdy, inny oficer na jego miejscu delegowałby nudne zadania na swych podwładnych, żeby samemu móc odpocząć. Chciałbym być tak sumienny, jak nasz dowódca.
14:10 tuż po porze obiadu zgłosił się nierejestrowany lot rządowy na kursie z Karsu. Sumigo otrzymał rozkaz przyjęcia wizytacji dokonanej przez samego WICEBARONA. Wyczekiwaliśmy tego dnia od dawna, ale nikt nie wiedział, kiedy to nastąpi. Wszyscy wiedzą, że Wicebaron odwiedza każdą z baz wkrótce po jej wejściu do służby, ale nas jakoś omijał. Sumigo bardzo to niepokoiło i teraz ujrzałem jego ogromną ulgę, gdy dowiedział się, kto przylatuje. Natychmiast zarządziliśmy najwyższy - 1 - stopień gotowości bojowej w całej bazie. Wszyscy na stanowiskach, wszyscy w gotowości, inspekcja umundurowania, meldunki stanu osobowego. Sumigo zaraz mnie wezwie...
17:00 już po wszystkim. Widziałem Wicebarona na własne oczy z odległości dwóch kroków! Oczywiście on nawet mnie nie zauważył. Wydawało się, jakby jedyna osoba, której istnienie dostrzegł, to był nasz dowódca. Sumigo robił, co mógł, aby zaprezentować siebie i "swoją" bazę jak najlepiej i bardzo dobrze mu to wyszło - na twarzy Wicebarona widziałem tylko wyraz zadowolenia. Jestem dumny, że mogę służyć pod kimś takim, jak levenbrech Sumigo!

5-03-10165, Imarihi [piąty dzień dekady - p. tłum]
6:05 od dwudziestu minut baza postawiona jest w stan najwyższej gotowości bojowej. Rozkaz z Karsu. Wydarzyło się tam coś złego, jakaś eksplozja. W p. dowodzenia mówią o eksplozji atomowej. Czy to w ogóle możliwe? Całe szczęście, że Suji z rodziną mieszkają w Padyszachu, a nie w Karsie...
6:25 wygląda na to, że STAŁO SIĘ NAJGORSZE: mamy wojnę, cała łączność oszalała i stopniowo straciliśmy kontakt ze światem. Nie ma łączności ani z Karsem, ani z Kirą, ani z innymi bazami, ani nawet z naszymi własnymi okrętami i patrolami naziemnymi. Zgodnie z procedurami na wypadek W, oznacza to uruchomienie Kodu Czerwonego. Sumigo rozkazał przygotowanie bazy na uderzenie jądrowe. Wszystkie okręty wychodzą w morze. UZBROJONE. Niech Bóg ma nas w opiece...
6:30 balony pomiarowe potwierdzają potężne impulsy elektromagnetyczne w atmosferze. Kanalie odcięły nam łączność detonacjami atmosferycznymi!
6:35 stacja sejsmograficzna zarejestrowała wstrząs o sile 6 z epicentrum położonym na północ od nas, sądzimy, że to skutek uderzenia jądrowego w naszą, siostrzaną bazę X-5. Sumigo odbiera meldunki o stanie struktury naszej bazy. Jak dotąd nie wykryto żadnych uszkodzeń. Siedzimy jak na szpilkach, wyczekując uderzenia w nas. Nasze okręty meldują łącznością U, że nie nawiązały kontaktu z okrętami z X-5. Czyżby nie zdążyli wypłynąć przed trafieniem?
6:45: od naszych okrętów przychodzą meldunki o odpaleniu rakiet. Sumigo dobrze postąpił, dając im zielone światło. Kars, Padyszach ani Kira się nie odzywa i już się nie odezwą. Biedni nieszczęśnicy. Okręty dostały rozkaz pozostać na morzu - Sumigo nadal spodziewa się uderzenia atomowego w naszą bazę. X-5 milczy.
18:00 nic się nie stało, nie zbombardowano nas, wygląda na to, że Corrado wykryli lokalizację X-5, ale nie odnaleźli naszej bazy. Alternatywnie rakiety, które były wycelowane w nas, zostały zniszczone przez nasze uderzenia, zanim te kanalie zdążyły je odpalić. Nie dowiemy się, jak było naprawdę. Grunt, że żyjemy. W bazie zapanowała chwilowa euforia, jakby wszyscy zapomnieli, że mamy konflikt atomowy, że Kira, Kars i Padyszach zapewne wyparowały... Ja sam śmiałem się z innymi, wypiłem sake z Sumigo, ściskałem dłonie żołnierzy, ale potem uświadomiłem sobie, że teraz dopiero zrobi się na prawdę strasznie. Jak przeżyć w środowisku skażonym radioaktywnie? Czy ktokolwiek nas uratuje? Czy wygraliśmy wojnę? A jeśli nie, to czy Corrado znajdą nas i dorżną? SUMIGO ZWOŁAŁ NARADĘ WOJENNĄ, muszę iść...
23:03 levenbrech Sumigo ponownie mi zaimponował, zdołał zwalczyć wszystkie głosy zwątpienia, obawy i defetyzmu wśród kadry i utrzymać ducha bojowego wśród oficerów! Ja sam wierzę teraz, że wygramy. To my dorżniemy tych śmieci Corrado! Wszystko wskazuje na to, że uderzyli pierwsi, niszcząc Kars, a my dokonaliśmy sprawiedliwego odwetu. Wielka Konwencja jest po naszej stronie, jak mówi Sumigo. Czyż mając po swojej stronie Landsraad i Imperatora możemy przegrać? Ale Sumigo mówi, że nie wolno nam czekać na reakcję Imperium. W nocy wyruszy dalekolot, aby nawiązać kontakt z macierzą, zebrać informacje o skali zniszczeń i odebrać rozkazy od aktualnego głównodowodzącego Rodu. Czy Wicebaron żyje? Wciąż nie wiemy...

15-03-10165, Imarihi
17:00 oba, sprawne dalekoloty zawiodły i straciliśmy z nimi kontakt, trzecia maszyna jest niezdolna do lotu i brak nam części zamiennych niezbędnych do jej naprawy - nie przypłynęły z macierzy, zanim spadły bomby. Stacje radiowe odbierają urywki bardzo zniekształconej komunikacji z pozostałych kontynentów, zarówno naszej jak i Corrado. Są tam zarówno nerwowe meldunki z walk (coraz rzadszych, jak się zdaje), jak i przygnębione raporty lub wezwania pomocy. Macierz nikogo do nas nie przysłała. Czy to możliwe, że wszyscy, którzy wiedzieli o istnieniu naszej bazy, zginęli od bomb? Sumigo zdecydował się wysłać na Anterię okręt podwodny w celu próby nawiązania kontaktu z macierzą. Prawdopodobnie popłynie "Hyei".

31-03-10165, Ichihi [pierwszy dzień dekady - p. tłum]
12:45 fragmentaryczne komunikaty radiowe donoszą o siłach imperialnych mających wylądować na planecie (wojska rodów Landsraadu czy Sardaukarzy?), walki toczą się jeszcze sporadycznie, ale wszystkie odbywają się po tamtej stronie oceanu, a my nadal tkwimy tu bezczynni i bezradni. Dalekoloty zawiodły, brak łączności z "Hyei" - wciąż czekamy na raport z ich misji, bądź powrót, ale to może im zająć tygodnie...
18:00 urwanie głowy! Generator uległ trzeciej awarii z rzędu i tym razem nie udało się go ponownie uruchomić. Technicy rozebrali go i odkryli mikrouszkodzenia. Jedna z hipotez mówi, że są one wynikiem wstrząsu sejsmicznego z 5 marca. Nie mamy rezerwowych części, a ich sprowadzenie potrwa tygodnie, o ile w ogóle będzie możliwe - póki co nie jest. Sumigo rozkazał przejść na zasilanie z rezerwowych generatorów na wodór. Rezerwa zmagazynowana w składach pozwoli na funkcjonowanie całego kompleksu przez tydzień, potem czeka nas kryzys, chyba, że wydarzy się cud i technicy zdołają jakoś uruchomić podstawowy generator. Instalacja do elektrolizy wymaga zasilania z głównego generatora, więc nie zdołamy wyprodukować sobie więcej wodoru...
20:12 mam już dość narastającej liczby incydentów łamania dyscypliny. Nawet Sumigo traci do nich cierpliwość i zaczął mnie posyłać, abym wysłuchiwał i karał tych kłótliwych głupców wszczynających awantury z byle jakiego powodu. Jak oni mogą w TAKIEJ CHWILI urządzać bójki o muzykę z odtwarzacza, albo skradziona filtromaska? A może źle na to patrze i właśnie w tej chwili są najbardziej podatni na wybuchy agresji?

14-04-10165, Saihi [ósmy dzień dekady - p. tłum.]
10:20 sytuacja w bazie stała się beznadziejna... "Hyei" nie wrócił, ani nie nadesłał żadnego meldunku. Od trzech dekad nie działa już komunikacja naszego Rodu - wszystkie stacje nadawcze, których meldunki dotąd udawało się nam czasem wychwycić, zamilkły. Z ostatnich strzępków komunikatów radiowych dowiedzieliśmy się, że na planecie wylądowali Imperialni Sardaukarzy. Tydzień temu byliśmy zmuszeni odciąć wszystkie stacje radiowe dalekiego zasięgu, mając do wyboru je, albo instalację do oczyszczania wody i pompy systemu wentylacyjnego. Morale jest bardzo niskie. Ledwie wczoraj na rozkaz Sumigo wykonałem kolejną egzekucję defetystów - tym razem było to dziesięciu żołnierzy, którzy agitowali towarzyszy do poddania się "Siłom Pokojowym". Sumigo i większość pozostałych oficerów uważa, że nie ma mowy o składaniu broni, dopóki nie otrzymamy rozkazu od batora Miranogiego, albo wprost od Wicebarona. Zgadzam się z tym - te psy Corrado mogą tylko czekać, aż opuścimy gardę. Kto wie, czy nie próbują nas zwieść, abyśmy myśleli, że Imperator przysłał tu swoich Sardaukarów, aby skłonić nas do odsłonięcia się? Na szczęście w oczach Sumigo widzę tylko nieustępliwą determinację i wolę dalszej walki. Nasz dowódca nie zamierza przed nikim kapitulować!

15-04-10165, Senhi [dziewiąty dzień dekady - p. tłum]
9:30 Sumigo zwołał kolejną naradę wojenną. Jego decyzje spowodował meldunek techników, którzy oznajmili, że z powodu braku zasilania wkróce przestanie działać system wentylacji, a pompy odwadniające nie będą już dłużej zdolne usuwać wody i dwie, z trzech kondygnacji bazy zostaną nieuchronnie zalane przez wodę morską i wody gruntowe. Było więcej argumentów za opuszczeniem bazy: wyczerpujące się zapasy żywności i wody pitnej, spadające morale, przypadki obłędu u żołnierzy uwięzionych w klaustrofobicznej przestrzeni, oraz brak jakiegokolwiek kontaktu z macierzą. Sumigo po konsultacji z pozostałymi oficerami podjął decyzję o ewakuacji personelu i wysadzeniu wszystkich, kluczowych instalacji w kompleksie, włącznie z trzema, pozostałymi okrętami podwodnymi - cóż za strata! Jest mi ciężko na sercu ze świadomością, że to zrobimy - od pierwszego dnia, gdy przydzielono mnie tu do służby byłem dumny, że spotkał mnie ten zaszczyt - a z drugiej strony czuje dziwną ulgę. Skończy się to upiorne wyczekiwanie, coś w końcu zrobimy, choć szkoda, że nie będzie to walka z wrogiem. Wprawdzie na zewnątrz, w puszczach tego, dzikiego kontynentu czeka nas wiele nieznanych zagrożeń, ale przecież musi dać się tu przetrwać - wiemy, że kilkaset kilometrów na zachód stąd są niewielkie osady renegatów lub raczej ich potomków. Sumigo twierdzi, że znajdziemy sposób, aby wrócić do naszych i ja mu ufam. Teraz muszę zabrać się do pakowania najpotrzebniejszych rzeczy...
17:25 pół godziny temu młody kapral z 2 plutonu kompanii ochrony zastrzelił czterech kolegów, po czym zaryglował się w składziku, a następnie popełnił samobójstwo. Wedle świadków miał krzyczeć, że porzucenie bazy to "tchórzostwo". A czy nie jest tchórzostwem walnięcie sobie w łeb ze służbowej broni? Żandarmeria ledwie rozdzieliła i z wielkim trudem uspokoiła uczestników bijatyki, która wybuchła na 2 poziomie, gdy wieść o tym samobójstwie się rozeszła. Czy oni nie rozumieją, że to tylko opóźni naszą ewakuację? Może Sumigo powinien jeszcze bardziej zaostrzyć kary i powinniśmy zacząć rozstrzeliwać każdego, kto wszczyna awanturę?
21:10 baza gotowa do ewakuacji. Saperzy zmienili bazę w jedną, wielką bombę, wszędzie ciągną się przewody wiodące do detonatorów, ostatni żołnierze i marynarze w pośpiechu opuszczają kompleks. Sumigo pewnie zaraz mnie wezwie na ostatnia odprawę dla oficerów przed wymarszem wgłąb lądu. Ciekawe czy [tu tekst się urywa - p. tłum].

1. Po opuszczeniu bazy kapitan Sumigo podzielił załogę na dziesięć mniejszych grup, aby sprawniej poruszały się w terenie, zostawiały mniej śladów i mogły przeczesać większy obszar w poszukiwaniu kryjówek i osad ludzkich.

2. Początkowo wydzielone pododdziały kontaktowały się radiowo, a po wyczerpaniu baterii przeszły na kontakt za pomocą gońców.

3. Szybko wybuchł spór między oficerami i popierającymi ich podwładnymi o to, jak należy postępować, ale kapitan Sumigo tłumił kłótnie i narzucał wszystkim swoje zdanie.

4. Tydzień po opuszczeniu bazy kapitan Sumigo został ukąszony przez jakieś jadowite zwierze (będący najbliżej tego zdarzenia żołnierz twierdził, że przypominało węża, ale sam Sumigo upierał się, że spadło na niego z drzewa po czym odleciało - Hoshi uważa, że były to jednak halucynacje kapitana). Sumigo męczył się dwie doby, zanim umarł.

5. Po śmierci kapitana spory między frakcjami przerodziły się w ostry konflikt. Zginęło kilku oficerów próbujących przejąć dowodzenie nad całą załogą i narzucić wszystkim własny plan działania. W następstwie powstały trzy frakcje: jedna postanowiła spróbować dostać się do południowego wybrzeża i spróbować popłynąć na prowizorycznych łodziach przez ocena (samobójcy!). Druga postanowiła zaszyć się w dziczy i oczekiwać "niechybnej" odsieczy sił rodowych z rodzimej planety. Trzecia grupa - kierowana przez Hoshiego - postanowiła ruszyć na północ, w celu nawiązania kontaktu z cywilizacją, próby skomunikowania się z innymi ocalałymi siłami Rodu i powrotu do walki.

6. Hoshi prowadził swa grupę przez trzy miesiące wgłąb kontynentu po drodze tracąc ludzi z powodu chorób, głodu, ataków drapieżników i awantur wywoływanych przez dezerterów oraz słabeuszy tracących nadzieję i popadających w obłęd.

7. W czwartym miesiącu doprowadził czterdziestu pozostałych mu ludzi do doliny Tartana, gdzie natrafili na grupę zamieszkanych osiedli ludzkich. Nie posiadając zapasów, schorowani i zagubieni postanowili pozostać jakiś czas w Tartanie, aby zregenerować siły, zasięgnąć informacji, uzupełnić zapasy i przygotować się do dalszej drogi na północ. W tym czasie Hoshi wiedział już o istnieniu dużego "miasta" na północnym wybrzeżu kontynentu.

8. Miesiąc później w dolinie zjawili się uzbrojeni po zęby żółci bandyci, którym przewodził niejaki Kuragi Sata. Hoshi początkowo ucieszył się na widok rodaka i liczył na to, że mimo kryminalnej natury, Sata pomoże jemu i jego ludziom wrócić do macierzy. Bandyta faktycznie obiecał pomóc, ale jego pomoc nie była darmowa. Zażądał, aby żołnierze Hoshiego pomogli mu zyskać przewagę nad innymi grupami przestępczymi na Ameridze. W zamian obiecał początkowo przerzucenie Hosiego i jego ludzi na Anterię, aby mogli dołączyć do reszty sił rodu, a póxniej, gdy nie był w stanie dłużej ukrywać prawdy o zagładzie Hirioshich i okupacji planety przez Sardaukarów, obiecał znaleźć sposób na ich przemycenie poza Antreb, aby mogli zbiec na macierzysty świat.

9. Hoshi nie tracił nadziei i brał kłamliwe obietnice Saty za dobra monetę - nie miał zresztą innej nadziei. Gdyby zrezygnował z protekcji kryminalisty, ten mógł wydać go i jego ludzi Sardaukarom, albo w najlepszym razie pozostawić samym sobie, bez szansy na pomoc i powrót do domu. Ludzie Hoshiego przez rok szkolili zbirów Saty a nawet pomagali im w starciach z siłami innych, konkurencyjnych watażków. W tym czasie powoli zżyli się z mieszkańcami osad będących pod "protekcją" Saty. Zamieszkali z miejscowymi i powoli zaczęli przyzwyczajać się do nowego życia - choć wciąż marzyli o powrocie do ojczyzny i dalszej walce.

10. W tym czasie Hoshi poznał też Shirę - miejscową znachorkę i kapłankę lokalnego kultu Księżycowej Wiedźmy. Kobieta została jego żoną.

11. Sata odwlekał wywiązanie się ze swoich obietnic wymawiając się ciągle zbyt dużym, ryzykiem, węszącymi wszędzie Sardaukarami i oporem ze strony Przemytników, którzy mięli też żądać coraz bardziej zaporowych kwot za wywiezienie żołnierzy Hoshiego z planety.

12. Pół roku temu Sardaukarzy zwalili się bezpośrednio na Amerigę i zaczęli przetrząsać miasta i większe osady ludzkie na kontynencie. Wówczas Kuragi Sata przepadł, Hoshi stracił z nim kontakt, a na kontrolowane przez jego zbirów tereny rzuciły się inne bojówki. Hoshi i niedobitki jego żołnierzy (dwudziestu pięciu ludzi) pomagali bronić doliny Tartana przed obcymi zbirami i w rezultacie sami stali się lokalną "milicją". W tym momencie Hoshi utracił już nadzieję na powrót do domu odkrywszy, że co najmniej połowa jego ludzi, podbnie jak on, zaczęła urządzać sobie nowe życie z miejscowymi kobietami.

Fragment osobistego dziennika Imariego

Wydarzenia po opuszczeniu bazy

Attributes