Pierwsi mieszkańcy Cesarstwa Środka byli pasterzami. Wypasali kozy na zboczach gór Hangah, skrzących się od kryształów. Gdy nauczyli się czerpać z nich moc, zbudowali na poddaszu świata jego najpiękniejsze miasta. Przyzwali potężne bestie, by pomogły im podbić ziemię aż po widnokrąg. Mieszkali tuż pod niebem, bo uważali się za potomków boga, ale ich pycha została ukarana. Kiedy przyszli deszczowi giganci i zalali góry wodą, ta zamarzła, więżąc całe mocarstwo pod lodem. Całe - z wyjątkiem Szafiry, pozostawionej na przestrogę dla reszty Imperium.
- z podręcznika szkoły przyświątynnej „O prowincjach Imperium”
Okolica
Miasto wznosi się wysoko ponad wiecznym lodem, który wedle legendy miał być karą dla mieszkańców Cesarstwa Środka, za używanie magii kryształów. Aby dostać się do miasta należy odbyć bardzo długą i niebezpieczną podróż, najpierw górskimi zboczami, następnie tygodniami przeprawiać się poprzez zamarznięte morze, gdzie na szlaku spotkać można małe zajazdy, oferujące gościnę, ciepło i świeże konie. Podróż ta nie jest bezpieczna, albowiem po lodowym pustkowiu grasują Bargaty, niewielkie chimery polujące stadnie. Po drodze minąć można wystające spod tafli lodu pozostałości dawnych miast Cesarstwa, szczyty jakichś budowli, co wyższe dachy... jednak tą długą i niebezpieczną podróż rekompensuje ciepło bijące od najwyższego miasta Szafiry, nad którym niebo jest zawsze niebieskie.
Wygląd
Miasto zbudowane zostało za pomocą magii i osadzone na krystalicznej siatce rozciągniętej pośród górskich szczytów, wysoko, wysoko na niebie, aby być bliżej Pani Jedności. Kryształy, pośród których zdecydowanie przeważają szafiry, skąd wzięła się nazwa miasta, są tutaj wszędzie i są wprawione z mury domostw i innych budynków, zauważyć można je w kolumnach i posągach. To dzięki nim mieszkańcy metropolii mają dostęp do powietrza i wody, one dają ciepło i za ich sprawą, ogrody w Szafirze są wiecznie zielone. Kryształy te są połączone w sieć i zależne od innych kryształów, aby nie dopuścić do samoistnego otwarcia przejść do innych światów.
Ludność
Władzę sprawuje Rada Uniwersytetu Jedności złożona z kobiet wedle myśli matriarchalnej. Mężczyźni mają równe prawo do edukacji, jednak ze względu na tradycję i uprzedzenia, zazwyczaj nie osiągają wysokich stanowisk naukowych. Są również szlachetnie urodzone rody, w tym potomkowie cesarzowej Hahszimat (Hinut i Taszmet), która była jedną z dziewięciu prowodyrów, którzy sprowadzili na świat kataklizm doprowadzając do Czasu Nocy. Arystokracja trzyma się dawnych wierzeń, potajemnie czcząc Jedność. Jednym z problemów miast są poszukiwacze skarbów z Ruchu Wiernych Jedności, którzy szukają samoistnie wyrosłych kryształów w dawnych świętych miejscach. Prócz nich złodzieje i awanturnicy zainteresowani są tym łupem.
Wierzenia
W prowincji panuje stara wiara, jaką jest Jedność, która przed Czasem Nocy była czczona jako jedyne bóstwo. Filozofię jedności wykładają na uniwersytecie. Po włączeniu Szafiry do Imperium, filozofia Jedności została uznana za jeden z aspektów boga Aslauga, w czym Zakon Prawdy doszukuje się herezji. Napiętych nastrojów nie poprawia fakt, że w Szafirze powszechnie używane są kryształy, a powietrze przepełnione jest magią, jednak wszelkie próby wpływów przez szarych zakonników spełzają na niczym. Szary zakon nie ma dobrej pozycji w Szafirze, ani mieszkańcy, ani rada uniwersytecka nie ma zaufania do nich oraz Imperium; ten stan pogorszyło zniknięcie kilku kapłanek z uniwerku, które używają magii kryształów, za co według zakonu miały odpowiedzieć gardłem.
W samej Szafirze i okolicznych miasteczkach aktywnie działa organizacja zwana Ruchem Wiernych Jedności, która jest niczym innym jak kultem ku czci bogini-idei, jednak oni łączą elementy swoich wierzeń wraz z wiarą w Aslauga, co oczywiście nie podoba się Zakonowi Prawdy. Ruch ten jest pokojowo nastawiony dopóki dopóty szary zakon nie wystawi przeciw nim zbrojnego ramienia i nie określi ich mianem heretyków.