Even Gray nie zdobył majątku dzięki jednemu legendarnemu znalezisku. Nie otworzył własnego Sejfu 237 i nigdy nie wrócił z wyprawy z łupem, który pozwoliłby mu od razu porzucić nurkowanie. Zamiast tego przez lata odnosił serię mniejszych sukcesów. Każdy z nich przynosił mu trochę pieniędzy, nowych kontaktów i kolejny fragment reputacji, aż w końcu znalazł się pośród najbogatszych oraz najbardziej doświadczonych nurków Piekła.

Razem z Johanem Stanfordem i dwoma pozostałymi Wielkimi Nurkami zasiada w radzie, która podejmuje najważniejsze decyzje dotyczące miasta. Lucky nie ma politycznej cierpliwości Stanforda ani potrzeby kontrolowania każdego szczegółu. Woli zajmować się szlakami, wyprawami i ludźmi, którzy nadal zapuszczają się w opuszczone sekcje Arki.

Jego przydomek jest jednak gorzkim żartem. Lucky sam przeżywa niemal wszystko, lecz jego zbieracze mają wyjątkowo wysoki współczynnik śmiertelności. Zespoły pod jego opieką giną częściej niż u innych mentorów, a on regularnie musi szukać nowych ludzi. Nie oznacza to, że każda wyprawa kończy się tragedią, ale do Graya trafiają zwykle ci, którzy nie mają lepszych możliwości albo są wystarczająco zdesperowani, aby zaryzykować.

Lucky jest dobrze zbudowanym mężczyzną o ciemnych włosach, wyniosłej postawie i twarzy naznaczonej licznymi śladami dawnych wypraw. Najbardziej charakterystyczna blizna biegnie przez lewą stronę jego twarzy i znika pod wysokim kołnierzem. Sam Gray chętnie opowiada kilka różnych historii o jej pochodzeniu, a każda kolejna jest bardziej nieprawdopodobna od poprzedniej.

Nosi opaskę na oku oraz ciemny, praktyczny strój nurka, nawet podczas posiedzeń rady. Wygląda bardziej jak człowiek, który przed chwilą wrócił z wyprawy, niż bogaty radny kierujący częścią Piekła.

Even jest swobodny, rozmowny i niezwykle łatwy do polubienia. Lubi pić, opowiadać historie z nurkowania i udzielać rad młodym zbieraczom. Nie buduje dystansu między sobą a ludźmi, którzy dla niego pracują, i rzadko zachowuje się jak bogacz albo członek rady.

Jako mentor pobiera jedynie trzydzieści procent łupów zamiast standardowych czterdziestu. Dla początkujących jest to bardzo atrakcyjna oferta, szczególnie że Lucky nie wymaga od nich wiele poza odwagą i gotowością do pracy. Problem polega na tym, że jego wyprawy są często bardziej ryzykowne, niż początkowo przyznaje.

Trudno stwierdzić, czy śmierć kolejnych zespołów naprawdę wynika z jego błędów. Gray jest doświadczony i zna się na nurkowaniu, lecz ma skłonność do przeceniania ludzi, zbyt dużego zaufania do improwizacji i wysyłania zbieraczy w miejsca, które sam uznaje za „jeszcze całkiem bezpieczne”.

• Podobno Lucky celowo wybiera najniebezpieczniejsze trasy, ponieważ najlepsze znaleziska zawsze leżą obok trupów.
• Niektórzy twierdzą, że przeżywa dzięki implantowi, o którym nikomu nie powiedział.
• Mówi się, że jego blizna nie pochodzi z nurkowania, lecz z bójki po pijaku.
• Według części zbieraczy trzydzieści procent to nie hojność, tylko cena za ryzyko pracy dla niego.
• Krąży pogłoska, że pamięta imię każdego człowieka, który zginął pod jego dowództwem, choć nigdy tego nie przyznaje.

• Potrafi opowiedzieć trzy różne wersje historii swojej blizny.
• Najlepiej dogaduje się z młodymi nurkami, którzy jeszcze nie nauczyli się mu nie ufać.
• Zawsze stawia pierwszą kolejkę nowemu zespołowi.
• Nie znosi oficjalnego stroju rady.
• Po śmierci zespołu zwykle przez kilka dni pije samotnie.

• Mów swobodnie, jakby każda rozmowa odbywała się przy barze.
• Opowiadaj anegdoty, nawet gdy nikt o nie nie pyta.
• Nie przedstawiaj go jako oszusta. Lucky naprawdę chce, aby jego ludzie wracali.
• Bagatelizuj ryzyko, ale nie kłam całkowicie.
• Za żartami ukrywaj poczucie winy związane z kolejnymi martwymi zespołami.
• Gdy ktoś wspomina poległego zbieracza, pozwól mu na moment spoważnieć