Kościół Przymierza

Bóg istnieje jako Ojciec, Syn i Duch Święty. Jedna istota w trzech osobach. Kościół zachował tradycyjną chrześcijańską naukę o Trójcy.  Ojciec jest Stwórcą.  Syn jest Odkupicielem.  Duch Święty prowadzi człowieka ku prawdzie. Żaden kapłan, prorok, władca ani przywódca nie może uważać siebie za kolejne wcielenie Boga.

Człowiek nie jest absolutnym właścicielem tego, co posiada. Każde pokolenie otrzymuje świat od poprzedniego i ma obowiązek przekazać go następnemu. Dotyczy to: życia, wiedzy, technologii, zasobów, historii, kultury, wiary oraz samej Arki. Dlatego jednym z najważniejszych powiedzeń Kościoła jest:  „Nie jesteśmy właścicielami przyszłości. Jesteśmy jej strażnikami.”

Arka nie jest święta sama w sobie i nie wolno jej czcić. Jest jednak domem powierzonym ludzkości. Dlatego jej świadome niszczenie stanowi ciężki grzech. Sabotaż reaktora, zatrucie zbiorników wody, zniszczenie systemów podtrzymywania życia czy świadome rozszczelnienie habitatów może zostać uznane za złamanie dogmatu przymierza. Zniszczenie Arki oznacza bowiem nie tylko próbę zamordowania żyjących. Oznacza odebranie życia pokoleniom, które mogłyby się dopiero narodzić.

Każdy istota posiada niezaprzeczalną wartość - jest dzieckiem Boga. Wartość ta nie zależy od pochodzenia, bogactwa, urody, sprawności, miejsca urodzenia czy statusu społecznego. Zależy od naszych czynów, kościół naucza: „Nie pytaj najpierw, kim jest człowiek. Zapytaj, co uczynił.”

Człowiek otrzymał wolną wolę, dlatego nie można uznać za grzech czegoś, na co nie miał wpływu. Nie jest grzechem: urodzić się w magazynach, urodzić się biednym, urodzić się poza habitatami, być chorym czy zdeformowanym. Grzechem jest świadomy wybór zła. „Nie odpowiadasz przed Bogiem za twarz, którą otrzymałeś. Odpowiadasz za ręce, którymi działałeś.”

Grzechem jest świadome i dobrowolne działanie przeciwko Bogu lub bliźniemu. Kościół szczególnie potępia: morderstwo niewinnego, zdradę, krzywoprzysięstwo, niewolnictwo, wykorzystywanie dzieci, handel ludźmi, okrucieństwo, świadome niszczenie zasobów niezbędnych do życia, porzucenie powierzonych sobie osób, oraz pychę prowadzącą do przekonania, że człowiek stoi ponad wszelkim prawem.

Kościół uważa pychę za źródło wielu najgorszych zbrodni. Najbardziej niebezpieczna myśl człowieka brzmi: „Nie odpowiadam przed nikim.” Władca zaczyna wtedy uważać ludzi za swoją własność. Naukowiec — za materiał badawczy. Dowódca — za zasób. Kapłan — za dusze, którymi może rozporządzać. Dlatego: „Najbardziej bój się człowieka, który przestał wierzyć, że może się mylić.”

XI Dogmat — Każdy czyn pozostawia dług. Pokuta wymaga czegoś więcej niż wypowiedzenia słów. Kto ukradł — zwraca. Kto zniszczył — naprawia. Kto skłamał — prostuje kłamstwo. Kto skrzywdził — wynagradza krzywdę, jeśli jest to możliwe. Kościół odrzuca przekonanie: „Bóg mi wybaczył, więc nie jestem już nic winien człowiekowi.” Miguel ujmuje to prościej: „Spowiedź oczyszcza sumienie. Nie spłaca cudzych kredytów.”

Każda istota może się nawrócić. Morderca, złodziej, zdrajca, prostytutka, przemytnik, niewierzący. Istota nie ma prawa stwierdzić z absolutną pewnością, że druga osoba znajduje się poza możliwością odkupienia. Dlatego świątynie kościoła mają obowiązek udzielać podstawowej pomocy potrzebującym. Najpierw nakarm, potem opatrz, dopiero potem pytaj.

Potop, Sodoma, plagi egipskie oraz sądy opisane przez proroków są interpretowane jako przypomnienie, że Boża cierpliwość nie oznacza obojętności wobec zła. Nowy Testament dodaje jednak obowiązek przebaczenia i miłości wszelkich istot, nawet nieprzyjaciół. Kościół godzi te idee poprzez zasadę: istocie można przebaczyć, nie pozwalając jej dalej krzywdzić innych. Istnieje moment nazwany "Ostatnią Granicą", kiedy dalsza bezczynność wobec zła sama staje się moralną winą.

Człowiek może osądzić czyn. Może powiedzieć: zamordowałeś, zdradziłeś, ukradłeś, może również wymierzyć odpowiednią karę za te czyny, nie może jednak powiedzieć: „Wiem, że Bóg cię potępił.” bo nie jest Bogiem. Ostateczny sąd nad duszą należy wyłącznie do Boga. Dlatego nawet najgorszemu skazańcowi nie odmawia się możliwości modlitwy, spowiedzi i pojednania z Bogiem. "Sądź czyn, nie duszę"