Henrietta i Prospero d'Fenestra

Henrietta i Prospero d'Fenestra (ur. 1551 i 1552) - spośród dalekich krewnych spalonego na stosie barona Crivelli, najbardziej zacięta w walce, najpierw o rehabilitację swego krewniaka, a gry to okazało sie niemożliwe, o odzyskanie należnego im ich zdaniem majątku po baronie, jest ta właśnie para - dzieci jednej z sióstr Gentillego, Isabetty.
Isabetta była jedną z ofiar barona - uznana przez niego, poniekąd słusznie, za obłakaną, uwiężiona została w areszcie domowym w jednym ze starych, położonych na uboczu jego ziem dworów i tam miała spędzić swe, pełne udręk życie, gdyby nie wydarzyło się śledztwo i proces prowadzony przez Flavia.
W jego wyniku dworek przepadł, wraz z należną jej cząstką majątku i zabezpieczeniem materialnym jej dzieci - Henrietty i Prospera. Oni sami nigdy nie pogodzili się z tym stanem rzeczy i od czterech lat toczą beznadziejną batalię sądową przeciwko biskupowi Foscariniemu. Wiadomo także, że z pewnością szczerze nienawidzą samego inkwizytora Flavio.
Co ciekawe, oboje są nieskazitelnie religijni i niektórzy sądzą wręcz, że to dlatego, iż sami mieliby mieć coś na sumieniu. Mimo, że pozbawieni majątku muszą utrzymywać siebie oraz swą - uwolnioną z bratniego aresztu matkę - swoją włąsną pracą, to zdolni są jakimś cudem łożyć zauważalne sumy na poczet budowy nowej katedry.
Oboje, niejako z przymusu, zrobili w tym celu kariery dworskie poza księstwem. Henrietta została nadworną choreografką operową w królewskiej operze w Alldare finansowanej przez samego Hermana Srogiego. Przygotowuje tam choreografie tragicznych oper wojennych wystawianych ku uciesze stronnictwa rojalistów, co przynosi jej podobno całkiem pokaźną pensję wypłacaną wprost z królewskiego skarbca.
Jej młodszy brat, Prospero, wynajmuje swe usługi jako nauczyciel szermierki szkoląc synów szlachty frakcji królewskiej, a ponadto zdarza mu się występować jako zwadźca. Wiadomo, że jest naprawdę doskonałym szermierzem i nikto, kto go zlekceważył, nie przeżył pojedynku z nim.
Oboje z siostrą co jakiś czas odwiedzają Veruggię, aby przekazać donację na rzecz katedry, oraz odwiedzić swą chora na umyśle matkę, dla której wynajmują przestronną, acz ciemną i budzącą przygnebiające wrażenie willę w mieście. Kilkukrotnie sprowadzili tez do niej jakichś medyków i egzorcystów z Alldare, lecz nikt nie zdołał pomóc ich rodzicielce. O zwróceniu sie po pomoc do inkwizytora i egzorcysty Flavia oczywiście nie ma mowy.
------
Rodzeństwo jest na tyle nierozłączne i jednomyślne, że więzi wykupuje sie z obojgiem na raz - wydając pierścienie tak, jak za pojedynczego sojusznika.
------
Ani inkwizytor Flavio, ani jego kuzyn, Ansaldo, nie mogą wykupić więzi z Henriettą ani z Prosperem.
------
Mimo, że oboje nieustannie przebywają w Alldare, nie uważają się za stronników frakcji rojalistów. Ot tak po prostu zarabiają na życie.
------
Ich matka, Isabetta d'Fenestra, żyje w wygodzie, otoczona służbą opłacaną przez swe dzieci, lecz pozostaje właściwie więźniem w strzelistej willi, z której ponoć co jakiś czas dobywają się jej opętańcze krzyki i zawodzenia. Stara, porodiańska wieża z turkusowego kamienia jest lekko przechylona na jedna stronę i zdaje się górowac nad okolicą. Jednak zamieszkane są tylko jej dolne kondygnacje.
------
Lekcje szermierki u Prospera miał podobno brać nawet sam król Herman.
------
Czarnoksiężnik nie może zaczynać gry z więziami z rodzeństwem - Henrietta i Prospero są zbyt ostrożni, aby podpaść inkwizycji po upadku ich wuja. Może jednak znajdzie jakiś sposób podczas gry?