Charlotte d'Visconti

Charlotte d'Visconti (ur. 1550) - jedyną osobą, która dała bezpośredni wyraz swojej dezaprobaty wobec dziwacznych eksperymentów Mattea Viscontiego jest starsza z jego rodzonych sióstr - Charlotte.
Córki Alberta Viscontiego okazały sie niewiele normalniejsze od jego szalonych synów. Młodsza, jak już wiecie, targnęła sie skutecznie na własne życie, rzucając cień na całą rodzinę i dokłądając do i tak bogatej gamy plotek na temat Viscontich, jakie krążą po księstwie. Starsza natomiast wdała się charakterem najwyraźniej w Roberto, lecz zamiast uciec na zamorską eskapadę, została lokalną banitką poszukiwaną za rozboje i napady.
Nim jednak dołączyła do band niepokojących karawany na szlaku do Vermeru i rabujących prowincjonalne wsie i folwarki, spróbowała zamordować swego włąsnego brata.
Ofocjalna wersja głosi, że uczyniła to, aby przerwać dziwaczne, niezgodne jej zdaniem z naukami wiary i tradycją eksperymenty społeczne prowadzone przez brata i sama przejąć rządy nad rodowymi ziemiami. Krążą też inne, dziwaczniejsze pogłoski na temat jej motywacji, jednak nigdy nie stanęła przed żadnym sądem ani nie wyspowiadała się żadnemu księdzu, więc możecie tylko snuć domysłu - przynajmniej dopóki nie zostanie ujęta i zaprowadzona na kaźnie.
Jedyne, co wiadomo na pewno - gdyż byli przy tym świadkowie - to że pewnego lipcowego poranka 1571 roku grupa zamaskowanych zbirów urządziła zasadzkę na Matteo d'Viscontiego, gdy wychodził z kościoła po porannym nabożeństwie przez siebie odprawianym. Nie wszystko jednak poszło po myśli napastników i po krótkiej, ale chaotycznej wymianie ognia z pistoletów, paru ciosach sztyletów i zaciętej szarpaninie, większość uczestników walki leżała w kałużach krwii umierając przed prowincjonalnym kościółkiem, a Matteo jak i sama Charlotte - której ktoś ze świty brata zerwał wwalce chuste z twarzy - zostali ciężko ranni. Nie mając siły na dalszą walkę, obie strony zbiegły z miejsca wydarzeń - Matteo do swego dworu, a Charlotte w nieznanym nikomu kierunku.
Przez jakiś czas przeszukiwano z psami okoliczne lasy i wzgórza w poszukiwaniu jej ciała, sądząc, że musiała wykrwawić się wkrótce po odbytej walce. Jednak Jedyny z sobie tylko znanych powodów nie chciał jej śmierci i wkrótce usłyszano o bandzie grasującej na trakcie do Vermeru, której przewodziła czarnowłosa szlachcianka-banitka. Charlotte jakimś cudem zdołała wylizać się z ran, co oznaczałoby, że albo Matteo kłamie opowiadając, że postrzelił ją w biodro z jednego ze swych pistoletów, albo że jego siostrę naprawdę ocalił Jedyny, co przecież byłoby nie do pomyślenia, skoro jest niedoszłą bratobójczynią.
Od tamtego czasu Charlotte stała się utrapieniem dla karawam Familii kupca Corraprary oraz innych podróżnych, a także synonimem niespokojnych nocy dla nadzorców odległych, samotnych folwarków, które padają co kilka miesięcy łupem jej bandy.
Charlotte raz jeszcze miała spróbować zamordować swego brata, przed rokiem, gdy zamaskowana grupa oprychów opadła szlachcica w jednej z wąskich uliczek Veruggi. Zginęło wówczas dwóch jego towarzyszy oraz służący, lecz sam Matteo ponownie uszedł z życiem i zarzeka się, że w tumulcie walki mignęły mu czarne włosy i brązowe oczy siostry. Niemniej jeden z zabitych przez niego napastników został zidentyfikowany jako znany w mieście radykał frakcji narodowców, więc niewykluczone, że napad mógł być po prostu dziełem malkawian nienawidzących Matteo, którego rojalistyczne sympatie sa powszechnie znane.
------
Jako że od lat Charlotte ukrywa się i jest wyjęta spod prawa, maksymalny poziom więzi, jaki możecie z nią wykupić wynosi 2.
------
Wyjątkiem jest czarnoksiężnik, który może utrzymywać kontakty z Charlotte za pomocą magicznych posłańców.
------
Zbójecka banda Charlotte składa się podobno z wyzutych z honoru i bezpańskich szlachciców, byłych owczarzy, którym inni bandyci spalili chałupy i kilku wygnanych z Veruggi markalian. Szacuje się, że liczynie mniej niż 20 zbirów.
------
Kryjówka Charlotte mieście się gdzieś na obrzeżu Gór Dervah, na samych zachodnim skraju księstwa.
------
Banda Charlotte nigdy nie morduje ludzi chroniących się w kościołach ani nie plądruje i nie niszczy tychże obiektów.