Stary Alfonso był jeszcze zakrystianem w poprzedniej katedrze, tej zburzonej przez narodowców przed 10 laty. Mało prawdopodobne, aby doczekał ukończenia budowy nowej katedry, toteż jego funkcja jest utrzymywana z czystej życzliwości biskupa Foscariniego, który nie chce pozbawiać starca źródła utrzymania.
Kanonik Zambretta to w kapitule postać zmarginalizowana, na obradach mało się odzywa, a jeszcze mniej jest wysłuchiwany. Jego izolacja jest tym większa, że odstręcza od siebie część współpracowników jak i samego biskupa faktem, że wyznaje poglądy maskulinistyczne, które w Kartinie uchodziłyby wręcz za herezję. Z tego powodu kanonik Priore od lat próbuje usunąć Alfonsa z Kapituły, jednak biskup nie zgadza się na to. Zresztą kanonik Zambretta to siwy staruszek o trzęsących się nogach i drżącym głosie, więc wkrótce zapewne opuści nasz świat, dlatego od jakiegoś czasu Priore przestał naciskać biskupa w jego sprawie uznając, że czas i tak zrobi swoje.
Inna sprawa, że Alfonso, gdy był nieco młodszy i gdy aktywnie pełnił obowiązki proboszcza w parafii pod wezwaniem Wielkiej Krucjaty, zdołał przekonać sporo mieszkańców Veruggi do swej herezji, co zapewne bardziej niepokoi kanonika Priore, niż sam starzec. Nie powinno nikogo zaskakiwać, że wielką przeciwniczką Zambretty jest też zastępczyni scholastyka, Lorenza d'Albicii.