Ludovico napisał swój traktat o teologii po cynazyjsku, gdyż przywykł w tym właśnie języku myśleć i prowadzić badania naukowe. Tylko ktoś, kto biegle włada tym językiem potrafiąc w nim czytać, może poznać treść jego dzieła.
Brat baroneta Agostino la Fianchi zawsze wykazywał się nadzwyczajnym intelektem, co szybko zostało dostrzeżone i skłoniło ród Fianchich do zainwestowania w młodego Ludovica.
Choć dla rodziny baronetów posłanie chłopaka na edukację za granicę było niemałym wydatkiem, zdecydowali się podjąć to ryzyko i tym samym Ludovico pojechał na ponad piętnaście lat do Cynazji, aby tam pobierać nauki w słynnej Akademii Umiejętności w Kindle.
Ludovico zasmakował w wiedzy i życiu naukowym i nie tylko ukończył doskonały uniwersytet, lecz kontynuował karierę badawczą, pogłębiając swe rozumienie Teologii i innych dziedzin nauki. Nigdy nie dopuszczono co prawda Ludovica do Katedry Chwały, lecz nawet bez tego zaszczytu, nasycił się Ludovico splendorem i wielkością cynazyjskiej stolicy.
Do powrotu do ojczyzny skłoniła go choroba ojca i pragnienie udzielenia pomocy swemu bratu w sprawowaniu władzy nad rodziną, która utraciła protekcje potężnego rodu Marcello po najeździe markalian na Veruggię.
Powróciwszy do domu, mógł Ludovico znaleźć nieco spokoju i czasu, aby uporządkować swoje osobiste przemyślenia i odkrycia badawcze, których prawdę mówiąc zazdrośnie strzegł, dopóki pozostawał w Kindle, obawiając się, że któryś z bezczelnych Cynazyjczyków ukradnie mu jego pomysły i zamieści je w swojej dysertacji. Dlatego dopiero w Ragadzie powstał traktat teologiczny jego pióra, który stanowi chyba jego największą dumę.