Salvatore di Castiliogne

Początkowo wierzono, że Salvatore zostanie duchownym, wysłano go nawet do seminarium duchownego w Veruggi, lecz szybko stamtąd powrócił, wydalony rzekomo z przyczyn zdrowotnych, lecz prawda była zgoła odmienna - już jako młody chłopak, Salvatore zdradzał sadystyczne skłonnośći. W seminarium bił innych uczniów i znęcał się nad nimi, a gdy rozbił jednemu z kolegów nos, zwierzchnik szkoły zmuszony był wydalić chłopca.

Mimo to zdołał zrobić karierę gdzie indziej - choć to jego starszy brat, Giovanni, miał być przeznaczony na służbę dworską w Alldare, po drobnym skandalu spowodowanym pobiciem syna innego szlachcica niemal na śmierć, zmieniono plany i wysłano Salvatore do stolicy.

W Alldare chłopak nieoczekiwanie sprawował się poprawnie i nie zmarnował swojej szansy. Nie wiadomo, w jaki sposób trzymał w tamtyk okresie swoje skłonności do okrucieństwa na wodzy, ale po niespełna roku służby na dworze w charakterze pazia, niespełnia 16-letni Salvatore zostaje nieoczekiwanie bohaterem.

Młodzieniec wbrew swej woli dowiaduje się o zamachu planowanym na jednego z królewskich ministrów i odtąd uważnie obserwuje zamachowca, a gdy ten ma uderzyć, udaremnia zabójstwo, przy okazji ledwie powstrzymując się od zatłuczenia zamachowca kandelabrem z brązu.

Król zaoferował bohaterskiemu młodzieńcowi dwie nagrody do wyboru. Jedną z nich było stanowisko na dworze - spekulowano później w rodzinie, że miała to być służba w królewskim wywiadzie, a Salvatore nie potwierdzał, ani nie zaprzeczał tym plotkom. Drugą zaś było nadanie własnego tytułu i baronii. Salvatore nie zastanawiał się długo i przyjął tytuł barona Arezzo-Castiano, obejmując we władanie ziemie leżąca na północ od majątków ojca.

Rządził swą baronią twardą ręką, trzymając poddanych i wasali krótko, siejąc postrach wśród ludu i roztaczając wokół siebie sławę okrutnika i brutalnego sadysty. Toteż po pocątkowym zainteresowaniu jego osobą ze strony szlachty całego Księstwa - każdy chciał znać i zadawać się z bohaterem, którego sam król wynagrodził baronią - odwiedziny i zaproszenia ustały. W krótkim okresie swej "dobrej" sławy, udało się szczęśliwie poznać świeżo-upieczonemu baronowi młodą Gianettę del Florivanti i wziąć z nią ślub.

Reszta jego rządów w kasztelu Arezzo upływa pod znakiem ekscentrycznych i sadystycznych praktyk, których ofiarami padają różnej maśći złoczyńcy: złodzieje, kłusownicy, mordercy czy gwałciciele.