Martin Spencer

Lokalna społeczność

Oficjalnie miasteczkiem Hope Town zarządza burmistrz McKinley, ale osobą, która w rzeczywistości załatwia większość problemów mieszkańców, rozmawia z nimi, wysłuchuje ich trosk, obiecuje pomoc, a czasem tłumaczy się z niepowodzeń burmistrza przed obywatelami HT, jest nie kto inny, jak Martin. Martina znają w mieście wszyscy i on zna wszystkich i nie ma chyba domu, szałasu, namiotu ani przyczepy kempingowej, do której Spencer nie zajrzałby przynajmniej raz w miesiącu, aby dowiedzieć się, czy mieszkańcom tego miejsca czegoś nie brakuje, ktoś im nie dokucza, albo czy po prostu nie przygotowali czegoś smacznego na lunch. Aż dziw, że Martin zachowuje swoją, raczej szczupłą sylwetkę, na tle liczby obiadków i kolacji, na jakie jest zapraszany przez współobywateli Hope Town - albo pragnących go o coś poprosić, albo mu za coś podziękować.

Liczne znajomości

Tak wygadany i sympatyczny gość, jak Martin ma znajomych na każdym rogu i można by pomyśleć, że dokądkolwiek by nie wyruszył w Stanach, spotkałby tam kogoś, kto powie mu "cześć Martin!" albo "dzień dobry Panie Spencer!". Ten facet prawdopodobnie musi każdego wieczoru przeszczepiać sobie nową dłoń, aby zastąpić poprzednią wyczerpaną całodniowym podawaniem do przywitania.

Wzór do naśladowania

W miasteczku takim, jak Hope Town, twoja reputacja jest wszystkim. Jest najcenniejszą walutą, jaką możesz dysponować. Możesz być bogaty, ale jeśli ludzie uważają Cię za fiuta, to uprzykrzą Ci życie tak, że sam z własnej woli wyprowadzisz się choćby do jakiejś jaskini w pobliskich górach. Martinowi z pewnością to nie grozi, gdyż cieszy się w Hope Town absolutnie nieposzlakowaną opinią. Zawsze uśmiechnięty, pomocny, życzliwy i przyjazny pomocnik Burmistrza jest zarazem religijnym protestantem, który zdaje się nigdy nie grzeszyć przeciwko boskim przykazaniom, a do tego szanuje prawo stanowione przez swego pryncypała i strzeżone przez pannę Fletcher. Ten facet nawet nie pija alkoholu!

Niesłychanie elokwentny

Cóż, gdyby nawet wszystko to, co napisałem o nim powyżej nie przekonało Cię, że Pan Spencer to prawdopodobnie najwspanialszy obywatel Hope Town, to on sam bez trudu przekonałby Cię do tego w ciągu zaledwie 15-minutowej pogawędki. Gdy Spencer z kimś rozmawia, to inni z radością przystają i przysłuchują się, aby móc być świadkami interesującej i zabawnej konwersacji. Z tego samego powodu ludzie lubią po prostu rozmawiać z Martinem, bo on zawsze sprawia, że czują się w trakcie tej rozmowy ważni, lepsi i szczęśliwsi, niż są w rzeczywistości.

Czujny sen

O tym, że Pan Spencer ma niezwykle czujny sen miasteczko przekonało się w wyniku pewnego incydentu. Otóż jak zapewne wiecie, pewna rozwydrzona, żyjąca na pograniczu prawa dziewczyna znana powszechnie jako Hopeless - a tajemnica poliszynela jest, że to rodzona córka samego Burmistrza - dopuszcza się niekiedy w miasteczku różnych aktów wandalizmu i innych, drobnych przestępstw i wykroczeń. Czasem krąży nocami po ulicach i zabawia się rzucaniem kamieniami w okna losowo wybranych budynków. Kiedy indziej włamuje się do kurników, aby ukraść sobie kilka jajek na śniadanie, albo coś podobnego. Za każdym razem jednak, gdy na swój cel obierze dom Martina, kończy się to dla niej albo widokiem lufy jego plazmowego rewolweru wycelowanej w jej kierunku z ganku, albo wizytą w miejskim areszcie, gdzie Pan Spencer ją cierpliwie odprowadza. Nigdy jeszcze nie zdołała go w nocy zaskoczyć i włamać się do jego domu nie budząc go. Niektórzy sądzą z tego powodu, że Spencer może wcale nie śpi...

Lingwista

Gdy do miasteczka zawita czasem jakiś dziwak, z którym nie można się dogadać po ludzku, to najczęściej woła się Spencera. Nie tylko dlatego, że on się wspaniale dogaduje z ludźmi, ale też dlatego, że zna chyba wszystkie, ludzkie języki. No dobra, czerwonoskórzy mówią, że nie zna ich mowy - znaczy się żadnego z ich niezliczonych, indiańskich dialektów - ale poza tym, to jakikolwiek, obcy język byś usłyszał, możesz śmiało zakładać się, że Pan Spencer umiałby Ci przetłumaczyć, co powiedziano.

Czułe tkanki

Jeśli szukasz jakiegoś prze-twardziela, który po otrzymaniu postrzału, albo pięciu ciosów kijem bejsbolowym w twarz dalej walczą, to zdecydowanie nie powinieneś zwracać się o pomoc do Martina. Pan Spencer cechuje się akurat wyjątkową wrażliwością na ból. Bardzo upodobał sobie naukowe wytłumaczenie, jakie podała mu pani doktor O'Connor, zgodnie z którym cierpi na "nadmierną encefalizację struktur mózgu odpowiedzialnych za przetwarzanie bodźców z nociceptorów". Nociceptory to te komórki w ciele, które odpowiadają za odczuwanie bólu, jakbyś nie wiedział. Martin polubił nie tylko tę diagnozę, ale chyba w ogóle upodobał sobie opiekę medyczną rudowłosej lekarki, gdyż jej gabinet to miejsce, gdzie można go spotkać prawie tak często jak Ratusz. Mówi się, że Spencer cierpi wręcz na hipohondrię i że wciąż skarży się irlandzkiej lekarce na jakieś bóle, które niechybnie muszą świadczyć o jego zbliżającym się zgonie, zaś Aoife niemal każdego dnia zmuszona jest zapewniać go, że raczej dożyje następnego poranka przebywając w swoim domu a nie na intensywnej terapii.

Stany lękowe

Tylko Ci, którzy bliżej znają Martina mogą wyczuć, że za fasadą niespożytej życzliwości i uprzejmości, człowiek ten skrywa jakieś głęboko zakorzenione obawy, które nigdy go chyba nie opuszczają. Potrafi bardzo dobrze się z tym maskować - osoby nie będące jego bliskimi towarzyszami biorą jego ciągłe, badawcze spojrzenia i oglądanie się za siebie, za przejaw jego nadmiaru społecznej energii - tak, jakby po prostu sprawdzał, czy inni jego dobrzy znajomi nie umkną jego uwadze i czy nie poczują się przez niego zaniedbani. Jednak gdzieś głębiej w spojrzeniach Spencera kryje się tajony niepokój. Niepokój, z którym mężczyzna zmaga się od dawna, być może odkąd pamięta i tylko dlatego nauczył się z nim tak doskonale funkcjonować...

Kosa Żniwiarza

Choć wszyscy w miasteczku lubią i szanują Pana Spencera, to pokątnie niektórzy szepcą sobie niepokojące plotki na temat "jakiegoś licha", które zdaje się na niego czaić. Być może przemawia przez nich zwykła zazdrość o to, jak jest lubiany i poważany, niemniej mówi się, że ktoś, komu powodzi się tak dobrze - zdecydowanie ZA dobrze - musi w końcu się doigrać i sprowadzić na siebie wielka katastrofę. Katastrofa będzie zapewne tym większa i tym straszniejsza, im dłużej potrwa dobra passa Martina. Kto wie? Może Spencer w końcu naprawdę wykracze sobie jakąś śmiertelna chorobę i któregoś dnia Pani Doktor O'Connor przekaże mu hiobową wieść? Wszak bycie hipohondrykiem nie czyni Cię odpornym na realne choroby...

Oddziały strzeleckie

Niewiele brakowało, a Martin mógł zostać ziomkiem Simona Lyncha w oddziałach strzeleckich patrolujących okolice Vault City. Gdy przybył do miasta, początkowo on i jego matka nie mogli dostać pozwolenia na zamieszkanie wewnątrz jego murów, w związku z czym Martin spróbował zasłużyć sobie na ten zaszczyt wierząc naiwnie, że przelewając własną krew za bezpieczeństwo Obywateli zasłuży sobie na ich wdzięczność i przywilej mieszkania po wewnętrznej stronie muru. Dość szybko przekonał się, że taka ścieżka awansu społecznego była mrzonką, lecz zanim szczęśliwy traf skrzyżował jego losy z Travisem McKinleyem, martin zdążył podszkolić się w posługiwaniu bronią strzelecką. Jego służba wojskowa dla Vault City przebiegła na szczęście spokojnie i ani razu nawet nie znalazł się w poważnym niebezpieczeństwie. Postrzelał sobie jednak co nieco na garnizonowej strzelnicy, pomaszerował, wykopał nieco okopów i ponudził śmiertelnie na niekończących się patrolach i wartach.

Wyszydzony rywal

Ci, którzy znajdują się w wewnętrznym kręgu współpracowników Burmistrza wiedzą, że animozje między Martinem a Malcolmem nie wynikają tylko ze zwykłej rywalizacji o względy McKinleya. Geneza ich konfliktu miała miejsce jeszcze w czasie, gdy mieszkali w Vault City. Gdy zmarła żona Martina, Malcolm, którego dotknęła podobna tragedia, próbował okazać Spencerowi wsparcie i z niewiadomego powodu jego przyjazny gest został odrzucony a sam Malcolm potraktowany z buta, zupełnie tak, jakby zrobił coś niedopuszczalnego lub uraził czymś Martina. To od tamtej pory tych dwóch mężczyzn zażarcie się wzajemnie zwalcza.

Wdowiec

O zmarłej żonie Martina - Amandzie - naprawdę niewiele wiadomo. Na pewno była obywatelką Vault City, a ich małżeństwo nie trwało długo i nie mieli dzieci. Można więc podejrzewać, że nie należało do udanych. Podobno pogrzeb Amandy zorganizował Travis McKinley, bo Martin był zbyt rozbity, aby się tym zająć.

Biologia i chemia organiczna

Zainteresowanie to zaszczepiła w synu jego matka - wędrowna lekarka. Spencer zapytany zawsze chętnie opowiada o tym, jak jego matka w swoim przenośnym mini-laboratiorium umieszczonym na przyczepie samochodowej syntetyzowała proste związki chemiczne i substancje lecznicze niezbędne jej do leczenia ludzi. jako chłopiec pomagał jej przy tym i w ten sposób nauczył się wielu, podstawowych wzorów chemicznych oraz sposobu przeprowadzania pewnych procesów.

Polityka współczesna

Trudno, żeby prawa ręka burmistrza nie orientowała się chociaż pobieżnie w bieżących układach politycznych na pustkowiach. Martin wie, kto jest prezydentem NCR, kto rządzi w New Reno itp.

Cybertechnologia

Martin być może nie przeszczepi Ci mechanicznej ręki, ale na pewno doradzi, jak powinieneś dbać o jej konserwację. Jednak w Hope Town, gdzie nie dysponujemy zaawansowana technologią, wiedza ta nie wydaje się szczególnie przydatna. Spencer wyniósł ją zapewne z Vault City.

Botanika

Martin zaraził się tą pasją od panny Fletcher - szeryfki Hope Town - i sam zaczął w nielicznych, wolnych chwilach uprawiać mały ogródek ziołowy przy swoim domu. Odtąd widywany jest, jak dyskutuje z Joan na temat właściwego podcinania krzaczków lawendy i tego, jak często należy podlewać bazylię w doniczce.

Moda

Jeśli dotąd nie zwróciliście uwagi, Pan Spencer bardzo dobrze się prezentuje. Zawsze wygląda schludnie i zawsze dba o to, aby elementy jego stroju pasowały do siebie i wyrażały jego charakter. Kiedy trzeba, ubiera się natomiast tak, jak tego wymaga sytuacja. Przy okazji rozróżnia więcej kolorów od większości mężczyzn, oraz zna nazwy tkanin, czym zawsze zaskakuje kobiety, z którymi rozmawia.

Historia

Podobno ojciec Martina posiadał ocalony z ruin jakiegoś dawnego muzeum, historyczny muszkiet należący do adiutanta samego Generała Roberta E. Lee z czasów Wojny Secesyjnej. Mały Martin bawił się niekiedy tym muszkietem i tak zaczęła się jego historyczna pasja.

Organizacja NCR

Hope Town znajduje się w orbicie wpływów Vault City, zaś Vault City leży w strefie kontroli NCR. Głupio więc byłoby nie rozumieć funkcjonowania struktury tego para-państwa.

Martin lubi:

Szarpaną, pieczoną bramininę we wrapie,
pieczeń z indyka,
sok muta-gruszkowy,
szarlotkę,
kozie mleko,
grę w bilarda,
muzyke jazzową,
śnieg i ciszę zimowego krajobrazu,
rozmowy z ludźmi i ich poznawanie,
zapach apteki,
odgłosy burzy za oknem,
wyjść czasem na deszcz i zmoknąć sobie

Martin nie lubi:

Malcolma,
alkoholu,
cytrusów,
indiańskiej muzyki,
głośnych, cycatych babek w typie "mamusiek",
zatwardziałych, wymądrzających się ateistów,
gigantycznych muta-mrówek,
pranksterów,
bezsensownej przemocy

Aoife i Fionn O'Connor

Jako że Martin cechuje się wyjątkowo kruchym zdrowiem (choć sama pani doktor uważa, że to tylko hipochondria) i ciągle go coś boli lub widzi u siebie jakieś niepokojące objawy jakiejś strasznej choroby, od samego początku był częstym i regularnym gościem w gabinecie Irlandki. Chcąc nie chcąc więc musieli się lepiej poznać, bo choć Aoife do wygadanych nie należy, to przy Martinie nawet najbardziej nieśmiała osoba nie czuje oporu, aby się trochę otworzyć. Wydaje się, że Spencer dobrze dogaduje sie z O'Connorami.

Simon Lynch

Spencer zna się z Nomadem już parę lat - poznali się jeszcze w Vault City i ponoć nawet był taki moment, kiedy razem służyli w zbrojnej milicji na Przedmurzu. Martin szanuje dowódcę Sił Samoobrony Hope Town i uważa go za profesjonalistę, który znalazł się na właściwym miejscu i zasłużył sobie na to. Niemniej ma Nomadowi za złe zadawanie się ze znanym bimbrownikiem, choć przez wzgląd na to jak niezbędny dla miasta jest Nomad, Martin stara się przymykać oko na to, że "pan Generał" wypije sobie czasem szklaneczkę przepalanki.

John Johnson

Chińczyk jest nowy w miasteczku, ale jego działalność gastronomiczna od razu zainteresowała Spencera, jako że ten nie ma w domu żony, która gotowałaby mu codziennie obiadki. Spencer średnio dwa razy w tygodniu wpada więc do kitajca na żarcie, a niektórzy słyszeli nawet, że gawędzą sobie wtedy po chińsku. Ciekawe o czym rozmawiają...

Cheyton

Spencer nic nie wie o Czerwonoskórych nie interesowali go oni nigdy specjalnie. Jak dotąd Martin nie miał zbyt wielu okazji, aby przekonać się, jaką osoba jest Indianin, niemniej, zachowuje wobec niego uprzejmą rezerwę i liczy na to, że czas pokaże, czy można potraktować Cheytona jako członka wspólnoty, czy może jest indiańskim szpionem przysłanym, aby rozpoznać słabe punkty Hope Town przed atakiem dzikusów.

Gato

Monstrualny algatoro-szpon z trudem mieści się nie tylko w jakichkolwiek budynkach, ale też w wyobrażeniu Martina o dobrym sąsiedztwie. Spencer z dwojga złego na pewno woli rozmawiać z kapłanką przewodniczącą sekcie wyznawców tego dziwacznego mutanta, niż z nim samym. Nie jest jednak wobec niego niemiły - bycie niemiłym wobec gigantycznego potwora uzbrojonego w olbrzymie szpony nie byłoby zbyt mądre - po prostu na ogół nie ma powodu, ani osobistej potrzeby, aby wchodzić z nim w jakiekolwiek interakcje, chyba, że burmistrz go o to poprosi dla dobra miasteczka.

Szop

Szopa Spencer najchętniej eksmitowałby z Hope Town gdzieś do jakiegoś lasu, na łąkę, czy gdzie tam właściwie żyją sobie szopy. Martin nie trawi głupich, nieśmiesznych i złośliwych "psikusów", jakich dopuszcza się to irytujące stworzenie i jedyne, na co może się wobec niego zdobyć, to rzucenie mu kawałka kurczaka z werandy, aby mały szkodnik się odczepił i polazł gdzie indziej.

Burmistrz Travis McKinley

Spencer zna się z Travisem od prawie 6 lat i można powiedzieć, że są bardzo dobrymi kumplami. Ich współpraca od samego początku, jeszcze w Vault City układała się znakomicie, czemu sprzyja wspólnota poglądów na niektóre tematy, duża ugodowość Martina i charyzma burmistrza. Gdyby nie to, że obaj panowie są abstynentami, zapewne spotykaliby się regularnie przy szklaneczce whisky i wspominaliby "lepsze czasy", gdy knuli, jak uczynić Travisa Pierwszym Obywatelem w Vault City.

Szeryfka Joan Fletcher

Panna Fletcher zdaje się jakby naturalnym sojusznikiem dla Martina, gdyż podobnie, jak on, niezbyt dogaduje się z Malcolmem Bradfordem. Wygląda więc na to, że Joan i Spencer tworzą nieformalny front antymalcolmowy. Byliście już parę razy świadkami sytuacji, gdy Martin stawał po stronie pani szeryf, gdy dochodziło między nią a Malcolmem do sporu kompetencyjnego. Ponadto Martina i Joan połączyła pasja ogrodnicza. To pani szeryf nauczyła Spencera wszystkiego, co wie o uprawie roślin i ich pielęgnacji. Nie wygląda jednak na to, aby znajomość ta miała jakieś podteksty romantyczne.

Pastor Percival Koch

Będąc gorliwym protestantem, Martin regularnie przychodzi na nabożeństwa prowadzone przez pastora i bywa też gościem w jego domu, gdzie podobno toczą kulturalne rozmowy teologiczne, a raczej Percival poucza Martina, jak ten powinien prawidłowo rozumieć słowa Pisma. Złośliwi uważają, że na spotkaniach tych Spencer donosi pastorowi na tych mieszkańców, którzy łamią boże przykazania, ale nie ma na to dowodów.

Gdy burmistrz chce, aby miejskie radio rozgłosiło wszystkim mieszkańcom Hope Town jakiś ważny, publiczny komunikat, wysyła Martina, aby załatwił to z Jeffem. Na ogół to sam Martin odczytuje podobne komunikaty, ale nie tylko to. Często można posłuchać głosu Martina, jak czyta w radiu fragmenty powieści, listy od słuchaczy lub po prostu sobie gawędzą z Jeffem na jeden, z bieżących tematów.

James Lansing

Martin regularnie odwiedza wielką farmę wiceburmistrza i uważa się, że jest zaprzyjaźniony z rodziną Lansingów. Nic dziwnego, skoro są z Jamesem niejako współpracownikami - przy czym o ile James jest oficjalnym zastępcą Travisa McKinley'a, to Martin odwala całą, brudną robotę.

Hopeless

Trudno być współpracownikiem burmistrza i nie nadziać się od czasu do czasu na jego "urokliwą" córkę. Martin jednak zawsze traktuje ją tak wyrozumiale, jak to tylko możliwe.

Andy Cole

Spencer dobrze traktuje też wychowanka swego pryncypała, którym jest gapowaty Andy. Andy zawsze może liczyć na dobre słowo od Martina.

Victoria E. Viglia

Większość mężczyzn dałoby się pewnie pokroić, żeby móc spędzić parę chwil na miłej pogawędce ze zjawiskową Victorią. Spencer najwyraźniej jednak nie lubi brunetek, albo bardzo stara się przypodobać pastorowi Kochowi, bo choć jego szef, Travis, często prosi go, aby załatwił jakąś sprawę z kapłanką miejscowej sekty wyznawców kanałowego bożka, to poza tymi, formalnymi wizytami w gmachu dawnego Federalnego Banku w Raymond, Spencer zdecydowanie stroni od towarzystwa pięknej kultystki.