(Wieża Dziewięciu Pochodni)
Pierwsze miasto Ognistych Elfów. Wysoka na 300 metrów czarna wieża, na szczycie której płonie dziewięć wielkich pochodni. Pochodnie te zdają się nigdy nie gasnąć, nawet pomimo porywistych wiatrów na Bazaltowych Równinach. Tu narodziła się elficka cywilizacja i jej piękne dzieła poetyckie, artystyczne i architektoniczne.
Ściany budowli zdobią tajemnicze inskrypcje napisane starożytnymi runami Elfów. Smukła sylwetka wieży widoczna jest z daleka, każdy ujrzeć ją może dzień drogi od niej, ponieważ okolice miasta są wyjątkowo płaskie.
Po Wielkim Wybuchu połowa wieży została przykryta pumeksem, przez co spora jej część znajdowała się pod ziemią. Cała biblioteka bazaltowych tabliczek stała wtedy bez żadnego strażnika, wiedza mogła być odkryta przez byle kogo, o ile był on w stanie przeczytać starożytne elfickie runy.
Podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej nastąpiło trzęsienie ziemi, które spowodowało kolejny wybuch Galt Uul. Wybuch ten nie oszczędził Wieży Dziewięciu Pochodni, która musiała zostać odbudowana. Na szczęście zbiory Biblioteki przetrwały dzięki zaklęciom ochronnym.