Giovanni di Firenze (1521) - hrabia Firenze jest jednym z najzamożniejszych szlachiców w Selvistrii, a jednocześnie jednym z najważniejszych ogniw politycznych w Księstwie z uwagi na strategiczne znaczenie należacych do niego lenn, oraz szerokie koligacje jego rodziny, która powiązana jest dzięki małżeństwom jego pięciu córek z liczną siecią rodów w całej Selvistrii. Aż dziw, że któraś z nich nie wyszła za żadnego z potomków rodu Castiliogne!
Ziemie hrabiego Firenze nie są może zbyt rozległe -
z pewnością jego terytoria znaczaco ustępują swym rozmiarem ziemion
należacym do waszego rodu - lecz położone w kluczowym punkcie, na
jedynej, w miarę szerokiej dolinie przecinającej strome, skaliste
wzgórza Guardini na południu Księstwa.
Bratanek hrabiego - Marco di Firenze -
włada jedynym na terenie księstwa względnie nowoczesnym fortem
bastionowym położonym właśnie we wspomnianej dolinie i przecinającym
drogę wszelkim wojskom, które chciałyby wkroczyć na wasze ziemie od
południa. Forteca jest niestety bardzo mocno zniszczona, gdyż
ucierpiała od ciężkiego ostrzału wkrótce po jej budowie w 1505 roku i od
tamtej pory nie znalazły się środki na jej porządna odbudowę.
Hrabia
Firenze wspomaga swego bratanka, jak może, lecz jego fundusze nie
wystarczają i pełen remont w tym tempie potrwa jeszcze latami.Dlatego
hrabia usilnie zabiega o przejęcie opuszczonych kamieniołomów
należacych niegdyś do książęcej rodziny Silvestrinich. Od lat toczy spór
o prawo do ich zajęcia z licznymi sąsiadami, w tym Ludovico di Salvini, oraz rodzinami Stabrosa i Verigo. Każda rodzina upiera się, że
jeden z trzech kamieniołomów należy się jej, zaś sam hrabia najchętniej
położyłby łapy na wszystkich.
Konflikt o kamieniołomy to chyba
najkrwawszy spór toczony w Selvistrii obok walk wybuchających
sporadycznie między zwolennikami przeciwnych frakcji w wojnie domowej.
Sam hrabia stracił swego najstarczego syna w strzelaninie, która rok
temu wybuchła na ulicach Veruggi, tuż przed rozpoczęciem rokowań, w
których miał pośredniczyć burmistrz.
Hrabia jest człowiekiem
nieustępliwym, kategorycznym i bardzo krótko trzyma swoich krewnych,
jednocześnie hojnie nagradzając tych, którzy udowodnią mu swoją wierność
i przydatność, oraz wykażą się kompetencją. Podobno przed laty Giovanni
był dobrym szermierzem i wielkim kobieciarzem - z tego drugiego powodu
ma podobno na utrzymaniu kilka niewygodnych kochanek, które mają
szantażować go grożąc, że zniszczą jego małżeństwo.
Żona hrabiego nie
uczestniczy w polityce Księstwa i w pełni poświęciła się służbie
Jedynemu. Jej religijna pasja jest do tego stopnia radykalna, że hrabina
zamieszkała w posiadłości na terenie Klasztoru św. Veroniki i tam
pracuje wraz z zakonnicami opiekującymi się chorymi, bezdomnymi i niedołężnymi kalekami wojennymi.
Dla hrabiego rozpad małżeństwa byłby
dojmującym ciosem, gdyż blisko połowa dochodów jakimi dysponuje,
pochodzi z majątków należących do jego małżonki. Hrabia jest pod
silnym wpływem hrabiny, zagorzałej przeciwniczki wojny domowej i
zwolenniczki zachowania neutralności. Sam jednak woli dmuchać na zimne i odbudowywać fort bastionowy, niż zdawać się jedynie na dyplomację.
Stąd
jest lekko skłócony z biskupem Salvestro Foscarini, który przekonał mieszczan i
burmistrza Veruggi aby odstąpili od pomysłu budowy nowoczesnych
fortyfikacji u podnóża miasta i zamiast tego finansowali wznoszenie
nowej katedry.
Wiadomo, że z uwagi na bliskie sąsiedztwo z ziemiami
narodowców, większość pozostałych krewnych hrabiego skłonna jest
dogadywać się w razie czego w pierwszej kolejności właśnie z
markalianami i że starają sie przekonać do tego samego hrabiego.
------
Nikt, kto wspiera finansowo odbudowę katedry nie może mieć więzi z hrabią na więcej, niż 2.
------
Dante, jako znany miłośnik wojskowości i budowniczy fortów otrzymuje darmowy 1 poziom więzi z hrabią.
-----
Majątek hrabiego - dzięki bogatemu posagowi jego małżonki - szacowany jest na jakieś 13-15 wsi.