Ansaldo di Mozzenigo (1559) - syn hrabiego Agostina to przykład tego, co okrutny ojciec o wysokich wymaganiach i złej sławie może uczynić z synem. Młody Ansaldo już od dzieciństwa przygotowywany był na zostanie kimś wielkim, groźnym i bezwzględnym: hrabią Mozzenigo. Aby z bojaźliwego, słabego chłopca stał się mocnym, nieustraszonym i bezlitosnym panem feudalnym, Ansaldo został posłany na służbę na dwór księcia Sirocco, aby tam zaznawszy surowego traktowania, bardzo wysokich oczekiwań wobec jego osoby oraz skromnych pochwał w połączeniu z okrutnymi karami, wyrobił sobie właściwy charakter: charakter prawdziwego pana.
Można powiedzieć że częściowo się to udało gdyż Ansaldo przynajmniej chce i stara się być tym, kim zamierza uczynić go ojciec i do czego kształtowano go u księcia Sirocco. Stara się więc okazywać bezwzględność i siłę, nawet wtedy, gdy wewnętrznie odczuwa zgoła co innego. Oczywiście młody wiek i brak dużego obycia i doświadczenia sprawiają, że niekiedy jego zachowanie staje się odrobinę karykaturalne i nie zawsze radzi sobie z zapanowaniem nad starszymi i bardziej od niego doświadczonymi podwładnymi.
Te drobne potknięcia i słabostki maskuje brutalnością i rekompensuje sobie zachłannością i okrucieństwem, które mają przesłonić to, czego nie chciałby, aby inni w nim dostrzegli. Z tego powodu w jednych budzi przemożny strach, a w innych niechęć, lub nawet pogardę.
Sam Agostino, jego ojciec, nie jest jeszcze do końca pewien, czy metamorfoza z dziecka w mężczyznę na dworze Sirocco w pełni się udała.
Można powiedzieć że częściowo się to udało gdyż Ansaldo przynajmniej chce i stara się być tym, kim zamierza uczynić go ojciec i do czego kształtowano go u księcia Sirocco. Stara się więc okazywać bezwzględność i siłę, nawet wtedy, gdy wewnętrznie odczuwa zgoła co innego. Oczywiście młody wiek i brak dużego obycia i doświadczenia sprawiają, że niekiedy jego zachowanie staje się odrobinę karykaturalne i nie zawsze radzi sobie z zapanowaniem nad starszymi i bardziej od niego doświadczonymi podwładnymi.
Te drobne potknięcia i słabostki maskuje brutalnością i rekompensuje sobie zachłannością i okrucieństwem, które mają przesłonić to, czego nie chciałby, aby inni w nim dostrzegli. Z tego powodu w jednych budzi przemożny strach, a w innych niechęć, lub nawet pogardę.
Sam Agostino, jego ojciec, nie jest jeszcze do końca pewien, czy metamorfoza z dziecka w mężczyznę na dworze Sirocco w pełni się udała.