Flariano, jako trzeci syn Alberto nie miał łatwego życia i musiał sobie jak i ojcu wiele w życiu udowodnić. Surowy ojciec zawsze wymagał od niego, aby był wzorem do naśladowania, często porównując go do jego najstarszego brata Gustavo, który dorobił się stopnia kapitańskiego na froncie, jednakże to nie zrażało Flariano, więc gdy tylko nadszedł właściwy moment, wyruszył na front, aby udowodnić ojcu swoją wartość, pierw jako sierżant, a później z biegiem czasu awansowany do stopnia porucznika.
Na froncie wsławił się przemyślanymi i racjonalnymi decyzjami, nigdy nie narażał swoich ludzi dla bezmyślnej chwały czy zaszczytów. Najbardziej znaną akcją było przyjście okrążonym wojskom z odsieczą, ze strony z której nich się nie spodziewał, czyli z widocznych jak na dłoni mokradeł, pod osłoną nocy wraz z oddziałem przekradł się w pobliże wrogiego obozu i gdy Ci ruszyli, aby wykończyć okrążone oddziały, wypaść i wbić im przysłowiowy "sztylet w plecy"
Po zaślubinach jego starszej siostry z kanonikiem Flaviem di Castiliogne z początku nie był z tej decyzji zadowolony "Przecież on nawet rapiera nie uniesie, jak ma bronić mojej siostry?!" - mawiał jeszcze przez długi czas. Jako jedyny Rizzo był przeciwny temu małżeństwu, a gdy te skończyło się tak szybko, jak się zaczęło, był pierwszym który mówił, że jego rodzina zostanie porzucona teraz niczym stara niechciana zabawka. Jak wielkie było jego zdziwienie, gdy zamiast porzucić del Rizzo, Flavio zaczął taktować ich z jeszcze większą troską i miłością niż poprzednio, zwłaszcza, że Flavio mimo iż jest młodszy zwykł powtarzać, że jedyny na pewno widzi w nim potencjał, który to on sam musi w sobie odkryć! To właśnie ten czyn sprawił, że Flariano z osoby raczej zamkniętej w sobie, zaczął się przeobrażać w osobę otwartą i bardziej pogodną i głodną wiedzy. Dzięki temu narodziła się w nim ponownie chęć doskonalenia swoich umiejętności, której to Flavio dopomagał.
Po śmierci swojego starszego brata Silvano podczas polowań na trupojada, to właśnie Flariano został poproszony o zaszczyt bycia przybocznym Flavia di Castiliogne.
