Miasteczko Maruggia położone jest ledwie 2 godziny jazdy konnej od Veruggia i w przeciwieństwie do stolicy Księstwa, leży w nizinie, przez co brak w nim stromych ulic i niekończących się schodów, a beczka wystawiona przed dom nie stoczy się uliczkami i zaułkami poza miasto, tratując po drodze kobiety, dzieci i starców.
Do niedawna miasto to należało do barona Gentile di Crivelli, lecz w skutek procesu inkwizycyjnego i skazania go za praktykowanie czarnoksięskich praktyk na stos, przeszło w ręce kościoła, a następnie trafiło pod rządy kanonika Flavio di Castiliogne.
Wyburzono pomniki heretyka i czarnoksiężnika, skuto widniejące wszędzie jego podobizny rzeźbione w glifach na portalach domostw i spalono jego portrety widniejące w ratuszu, wadze miejskiej i rezydencjach bogatych mieszczan.
Dziś po baronie Crivellim niemal nie ma już śladu, poza ruinami jego pałącyku, które straszą od lat. Nikt nie odważył się odkupić od kościoła tej budowli, gdyż odbywały się tam niektóre spośród mrocznych praktyk czarnoksięskich i krąży wiele opowieści o tym, jakoby straszyły tam duchy nieszczęśników poświęcanych przez barona w ofierze demonom, a deviria wciąż mogły wyłaniać się z mrocznych zakamarków rezydencji w dowolnym momencie. Dziś żyją tam więc jedynie koty, ptaki, nietoperze i szczury, a pałacyk niszczeje.
Poza tym Maruggia znana jest z ładnej, pękatej bazyliki pod wezwaniem św. Salvatricii, patronki Ragady, licznych skwerów i dużego parku założonego na obrzeżach miasteczka z polecenia samego inkwizytora, któ©y zdaje się bardzo zaangażowany w rozwój miasta.
Jego zaangażowanie widać na każdym kroku. Ulice miasteczka wybrukowano w ciągu ostatnich lat i przemierza je teraz liczna, zbrojna straż miejska opłacana z kieszeni kanonika, zaś okoliczne trakty - zwłaszcza droga do Veruggi - patrolowana jest przez konnych służących inkwizytorowi. Sprawia to, że przestępczość w Maruggi jest bardzo niska, choć wprowadza atmosferę ciągłego nadzoru i wszechobecności oczu i uszu inkwizytora, zwłaszcza, że dowódcami tych formacji milicyjnych jak i poborcą podatkowym, oraz proboszczką bazyliki są jego protegowani - szlachta z rodu Rizzo, z którego wywodziła się pierwsza żona inkwizytora.
Nepotyzm rządzi w Maruggi, a rodzina Rizzo trzyma miasteczko pod kontrolą swego dobrodzieja.