Urbino del Ortoi

Młody Urbino zauroczył się w cudzoziemce, Karolina de Leistering goszczonej przez hrabiego Firenze w Vicoraddo i walczy z ojcem o zgodę na zalecanie się do córki doryjskiego rycerza. Ojciec pozostaje jednakże niewzruszony i nakazuje synowi zajmować się nauką etykiety, taktyki wojennej, dowodzenia żołnierzami, oraz podstawami rachunków i zarządzania majątkami, zamiast marnowania czasu na amory.

Urbino nie znosi swego dziadka, gdyż stary Tiago na ogół nie rozpoznaje wnuka i nie pamięta jego imienia, a często wręcz bierze go za jakiegoś pazia lub nawet posługacza, tylko dziwuje się "czemuż ten sługa tak dobrze przyodziany?". Za każdym razem, gdy starzec woła Urbina i nakazuje mu przynieść sobie więcej wina, choć na sali obecny jest prawdziwy służący, młody chłopak gotuje się ze złości i wyobraża sobie, jak jego dłonie zaciskają się na gardle dziadka i wyduszają z niego resztki bezwartościowego już życia.

Urbino na widok koni poci się, zaczynają mu się trząść ręce i jąka się. Dostaje prawdziwych ataków paniki, gdy musi wejść na siodło. Co gorsza zwierzęta wyczuwają jego strach i same stają się w jego obecności niespokojne, co nie ułatwia młodzieńcowi sprawy. Ci, którzy mają za grosz empatii rozumieją, że Tiago zapewne spadł w dzieciństwie z siodła, inni jednak po prostu podśmiewają się ze szlachcica. Awersja do jeździectwa z pewnością nie przysporzy chłopakowi uznania w oczach wybranki jego serca, która jest przecież córką doryjskiego rycerza - człowieka, który spędził w siodle całe swoje życie.