Kanonik Priore, z racji swego wykształcenia teologicznego, pomagał Inkwizytorowi zasiadając w trybunale skazującym barona Crivelliego. Zadawał baronowi niektóre pytania, mające ustalić, czy ten był heretykiem, lecz sprawy czarnoksięstwa pozostawiał do rozstrzygania egzorcyście Flavio. Priore uznał, że baron herezji się nie dopuścił, co jednak niewiele zmieniało w kontekście poważniejszego oskarżenia o uprawianie czarnej magii.
Kanonik Priore to wysoki, żylasty, surowy pięćdziesięciolatek, bardzo dobrze wykształcony teologicznie (Teologia 4) i bardzo kategoryczny.Jest jedynym kanonikiem, który otwarcie i bez oporów napomina biskupa i uchodzi mu to na sucho. Biskup Foscarini jednak jest łagodnym człowiekiem, więc może dlatego nie obraża się, ani nie mści na zbyt wiele sobie pozwalającym scholastyku.
Priore opiekuje się diecezjalnym seminarium duchownym przy katedrze, nadzorując nauczanie młodych kleryków, dopuszczając ich do święceń, układając programy nauczania, oraz wizytując szkółki przyświątynne w całej diecezji. Uważa, że kościół w Księstwie powinien w pełni współpracować ze stolicą papieską.
Priore jest wdowcem i ma dwóch synów. Pierwszy zaciągnął się na służbę w pałacu hrabiego Orsiniego, a drugi dogląda rodzinnego majątku pod nieobecność ojca.