Abdon urodził się w prostej, chłopskiej rodzinie. Jego życie nie miało dla niego przygotowanego niczego nadzwyczajnego. Ot, przejmie gospodarstwo po ojcu, będzie zajmował się krowami, świniami oraz obsiewaniem pól. Nigdy nie będzie miał do czynienia ze szlachtą czy bogatymi mieszczanami.
Los zechciał jednak inaczej. Abdona wcielono do wojska, które ruszyło dumnie na Agaryjski front. Front z którego wielu z tych, którzy tam ruszyli, nie wróciło do swych domów. Ale nie Abdon.
Prosty mężczyzna, o nieugiętej wierze, przetrwał trudy wojny, dorobił się nawet kilku trofeów po Valdorczykach (minimum warkocza z brody krasnoluda czy orczego kła.). Najważniejszym jednak wydarzeniem, był fakt ocalenia młodego szlachcica o imieniu Ansaldo, od pewnej śmierci, z rąk plugawego, orka.
W zamian za to, Ansaldo, wracając na swe ziemie, zabrał ze sobą Abdona i jego towarzyszy, zapewniając im i ich rodzinom, miejsce w swoich wsiach.
Abadon przekonany, że Ansaldo może jeszcze wiele razy być w kłopotach, uznał, że najlepiej będzie go chronić i przekonał młodego szlachcica, by mógł szkolić się na duchownego, wraz z nim.
Po czterech latach nauk oraz wielu korepetycjach u Ansaldo, który musiał nadrobić braki w wykształceniu, prostego mężczyzny, Abdon zakończył swe nauki i wstąpił do opactwa, które znajdowało się na ziemiach rodu di Castiliogne.
Tam zaś oddawał się codziennym modlitwom, dokształcał z dziedziny zielarstwa i uprawy oraz ciężko pracował, by przypodobać się ówczesnemu opatowi.
Gdy Ansaldo otrzymał opactwo, wiadomym było, kogo powinno się mianować nowym opatem.