Lokalny Panteon

Fiberzus przestawiany jako zakapturzona postać, bez twarzy, ubrana w dymiący płaszcz. Wokół niego zawsze jest przyjemnie ciepło i unosi się zapach świeżego chleba. Zwyczajowo uważa się, że zwierzęta się go boją a w jego obecności ogień nie zużywa drewna, choć produkuje popiół. Wierzy się, że zamieszkuje głębie Popielny Bór i gdy widać dym zza drzew oznacza to, że wybrał się doglądać swojego ogrodu. Pali wtedy stare rośliny aby młode mogły zakwitnąć. Inne, dzisiaj używane imię to Żaraw.

Ofiary dla Fiberzusa to cokolwiek powstało w gorącu. Najlepiej pieczona żywność. A już na samej górze listy są wypieki pszenne. Kadzidła też są mile widziane.

Jednooki skrzat o długim dziobie i ogonie jak u ryby to najczęstsze przedstawienie Mearszki. Jako boginka dna rzeki jest raczej bóstwem zajmującym się swoim królestwem i ludzi ma w poważaniu. Według podań ma nadmiarowo wielkie stopy i zwodniczo zostawia ogromne ślady na brzegu wody w błocie. Nie lubi osób, które zaglądają pod kamienie w wodzie i palą otwarty ogień nad taflą wody (flisacy obchodzą to używając latarni). Powszechnie wiadomo, że Mearszka nie znosi czystej i bystrej wody.

Ulubione ofiary Mearszki to topielec. Jednak z takich, które wypada składać to oczy (na zamianę tego co jej brakuje). Poza tym lubi kolorowe kamyki i wzorzyste chusteczki. Te ostatnie po prostu lubi niszczyć i zagrzebywać w mule. Z najładniejszych robi sobie płaszcze, skrywające jej koślawe ciało.

Brat Mearszki. Tak samo jak siostra jest to jednooki skrzat z długim i spiczastym dziobem. Jest dużo większy od Mearszki (prawie jak dorosły krasnolud) i jego ogon długi i zakończony hakiem. Ten bożek kamiennych zakamarków jest świetnym grotołazem i potrafi poruszać się po skale nawet do góry nogami. Z jaskiń i cienia wielkich głazów wychodzi tylko podczas gęstej mgły. Wedłóg podań, Diraszek gardzi każdym kto posługuje się bronią zasięgową (poza rzucaną). Sam używa swojego ogona aby polować na dzieci o wyjątkowo ładnych oczach.

Podobnie jak siostra najbardziej ucieszy się z osoby zgubionej w jaskini lub skał. Również we mgle. Szczególnie osoby, które we mgliste dni utonęły w bagnach są mu miłe, bo może się z Mearszką podzielić oczyma ofiary. Stosowne ofiary to oczywiście oczy różnych istot. Poza tym lubi wszelkie ostrza ze stali, kamienia czy  nawet ceramiki. Zamykane koszyki i woreczki są mile widziane. Ponoć w nich trzyma narzędzia potrzebne aby przeżyć w jaskiniach. Uwielbia też zapałki i świece.