Eduardo de la Morello

Eduardo (ur. 1539 r.) jest pierworodnym synem barona Vigo i starszym bratem Allegry i przyszłym dziedzicem baronii Morello oraz panem miasta Corinese. Przygotowania do tej roli rozpoczął już w wieku 8 lat, gdy wyszedłszy z fraucymeru i spod opieki matki i jej dwórek, rozpoczął męskie życie pod okiem swego ojca i jego ludzi. Wcześnie jednak opóścił dom rodzinny i trafił na dwór swego hrabiego. Stary Mozzenigo rozkazał, aby Eduardo został osobistym chłopcem na posyłki jego najstarszego syna, Agostina. Eduardo okazał się roztropny i dzielnie zniósł każdy kaprys młodego panicza, służąc mu wiernie i nie skarżąc sie ani słowem na jego humory, przejawy okrucieństwa czy niesprawiedliwości. Ta lojalnośc opłaciła się wiele lat później, gdy młody hrabia zatrzymał przy sobie wiernego sługę i nigdy odtąd nie pozwolił go nikomu skrzywdzić, pomagając rozwijać sie jego karierze wojskowej, a nawet znajdując mu żonę pośród swego dworu.
Najważniejszym okresem rozwoju Eudarda były jednak ostatnie lata, gdy wraz ze swym panem udał sie na wojne z Valdorem i mógł na prawde sie sprawdzić w walce z Ciemnością. Jego odwaga i wytrwałość potwierdziły się, a jako cień hrabiego Mozzenigo awansował i wspinał się na szczyty sławy wraz z nim. Być może jego nazwisko jest znacznie lepiej znane w Agarii i Valdorze, niż tu, w Ragadzie, ale może za sprawą Agostina jeszcze sie to zmieni - wszak dopiero co powrócili do ojczyzny.
Eduardo jest obecnie kapitanem artylerii i znakomicie sobie radzi z tym rodzajem broni. Wzorowo przeprowadzone oblężenie kilku valdorskich warowni i miast zapewniło mu trening i doświadczenie, które zaowocowały oderami i szacunkiem wśród podkomendnych, a także umocniły jego pozycje w oczach hrabiego Agostina.
Jedyne, w czym wojna mu zaszkodziła, to sprawy rodzinne, gdyż długa nieobecność w Corinese oddaliła go zarówno od jego włąsnej żony i dzieci, jak i od siostry i ojca. Dziś właściwie przyszły baron Morello jest niemal obcy w swoim własnym mieście i na swoim własnym dworze. Dlatego chyba woli trzymać się zamku Varlanzorra i nie odstępuje, jesli nie musi, boku pułkownika Mozzenigo.