Claudio del Fortigoria

Mimo, że Claudio zachowuje dobre stosunki z samą Kartiną i uzyskał aprobatę Papieża dla uzyskania funkcji Arcybiskupa Ragady, to jego stosunki z papieskim Legatem są nieprzyjazne. John Wright zarzuca Arcybiskupowi przekupność i chciwość, a głównym przedmiotem sporu są zawsze majątki ziemskie odbierane narodowcom i dzielone następnie między ragadzkich rojalistów i ich kartińskich sojuszników. Arcybiskup bardzo zazdrośnie broni ragadzkiej ziemi przed "łapami Kartińczyków" i stara się za każdym razem walczyć jak lew o każdą wieś czy latyfundium przywrócone do Korony, aby miast we własność sług Papieża, trafiło w ręce poddanych Króla, albo najlepiej do ragadzkiego kościoła - będącego oczywiście pod jego zwierzchnictwem. Niektóre ze sporów "o łupy", jak są one nazywane w Alldare, ciągną się już od kilku lat, a najsłynniejszym z tych konfliktów jest walka o piękną katedrę Drugiej Krucjaty w mieście Foltik, która jest obecnie okupowana jednocześnie przez Kartińczyków, jak i przez żołnierzy wiernych Arcybiskupowi.

Gdy nadmiar problemów na Dworze i kolejna awantura z Legatem papieskim nader wyczerpie nerwy Claudia, opuszcza on na jakiś czas Zamek Królewski w Alldare i znika w niebezpiecznych zaułkach miasta, gdzie ma podobno spotykać się z pewną piękną Kartinką. Kobieta ta jednak pozostaje efemeryczna, nikt nie wie nawet, jakie imię nosi i niektórzy powątpiewają w jej istnienie. Są tacy, którzy uważają, że Arcybiskup w rzeczywistości znika, aby zająć się sekretnymi zadaniami powierzanymi mu przez samego Króla, a które wymagają dyskrecji i cienia.

Analityczny umysł Arcybiskupa i jego udział w Radzie Królewskiej sprawiają, że niektórzy podejrzewają, iż Claudio kieruje nie tylko ragadzkim kościołem, ale także siatką królewskich szpiegów w kraju i za granicą. Dostęp do Poczty Biskupiej i Papieskich Gońców, oraz wysoka pozycja społeczna ułatwiałyby mu pełnienie tej funkcji, zaś jego światły i sprawny umysł z pewnością poradziłby sobie z knuciem intryg i planowaniem skrytobójczych zamachów na królewskich wrogów. Nie wiadomo jednak, czy teorie mówiące, że duchowny brudzi sobie ręce zarządzaniem ragadzkim wywiadem to tylko plotki.

Rodzina Fortigoria nie miała - w przeciwieństwie do samego Claudia - szczęścia w wojnie domowej. ZIemie Fortigoriów leżały w środkowo-południowej części kraju która wielokrotnie zmieniała przynależność, aż w końcu uległa podziałowi po ostatniej kampanii wojennej i obecnie rozparcelowana jest zarówno między Rojaliści a Markalianie. DOmena rodu Fortigoria niestety wpadła w ręce narodowców, a w ostatnich bojach o jej ocalenie stracił życie zarówno ojciec, jak i młodszy brat i dwie z trzech sióstr Arcybiskupa. Los trzeciej jest nieznany - jedni twierdzą, że została zamordowana i jej ciało porzucono gdzieś w lesie, gdzie pożarły je dzikie zwierzęta, potwory lub ludożercy przymuszeni do kanibalizmu powojennym głodem, inni uważają, że jest w niewoli u markalian. Są i tacy, którzy sądzą, że jest ich zakładniczką i narzędziem wywierania sekretnie nacisku na Claudia, aby poprzez konflikt z Legatem osłabiał stronnictwo królewsko-papieskie.