Veronica to jedyne, żyjące do dziś dziecko hrabiego Giovanni di Firenze. O wydaniu jej za pułkownika Agostino di Mozzenigo zdecydował jednak nie jej ojciec, lecz dziadek, który pragnął tym samym na stałe wciągnąć ród Mozzenigo do sojuszu markalian.
Hrabina to poważna i dystyngowana kobieta, znająca swą rolę, toteż pod nieobecność męża całkowicie poświęciła się wychowywaniu córki, Marcinelli, co z pewnością wyszło dziecku na dobre.
Hrabina Veronica uchodzi za pobożną, uprzejmą i posłuszną wobec męża damę. Nie odzywa się w towarzystwie, gdy nie jest pytana i nie wtrąca się w sprawy mężczyzn. Można rzec, że spełnia tradycyjny, opiewany w dawnej literaturze wzorzec ragadzkiej kobiety, tej sprzed wybuchu wojny domowej, która zmieniła Ragadki w łapiące za sztylety i rapiery morderczynie i awanturniczki.
Nie oznacza to jednak, że Veronica stroni kompletnie od polityki. Mówi się, że wieczorami doradza swemu, zmęczonemu mężowi i że to ona przedstawiła mu sytuację w hrabstwie i całym księstwie po jego powrocie z wojny w Agarii.
Jej prywatny salon jest też miejscem, gdzie poddani pułkownika będący w jego niełasce mogą szukać posłuchania u jego żony i tym samym odnaleźć drogę do przebłagania hrabiego i odzyskania jego sympatii.