Anna Artebasco

Anna jest sierotą wojny domowej - jej rodzinny dom, którym był malowniczo położony kamienny dworek szlachecki, został spalony przez Markalianie, a większość jej krewnych nie żyje.

Anna uniknęła śmierci w skutek cudu - zwyczajnie w dniu, gdy wrogowie napadli jej dom, ona, wraz z zaprzyjaźnionymi wieśniaczkami z polskiej wioski należącej do jej ojca, udały się do innej wsi na mszę. Wybór innego kościoła na modlitwę ocalił jej życie, podczas gdy jej brat zginął zadźgany kłonicami w rodzinnym dworze, a siostry i babka spłonęły żywcem w kościele, do którego również i Anna zwykle chodziła się modlić.

Dziewczyna poczytała to za znak od Jedynego i pogrążyła się w religijnej zemście. Wierząc, że jej czyny kierowane są przez opatrzność zebrała nielicznych przyjaciół i lojalnych poddanych, których nie uprowadzono lub nie zabito i rozpoczęła prywatną wendettę przeciwko mordercom swej rodziny.

Gdy po dwóch latach partyzanckiej walki, ukrywania się wśród prostych ludzi w chatach bartników i szałasach pasterzy w końcu docisnęła kolanem krtań mordercy swych sióstr i babki, aby wbić mu stiletto w oko, doznała nieoczekiwanie objawienia.

Tym objawieniem był Arthur Schwinger, który od dawna przekonywał ją do zaniechania zemsty i przyjęcia nowego życia - życia poświęconego Jedynemu. Do tego dnia nie chciała go usłuchać, lecz gdy ujrzała go przytykając ostrze swego sztyletu do policzka swego największego wroga, pojęła, że Jedyny miał dla niej większe zadanie.

Tamtego dnia Anna wyrzekła się herbu skreśliwszy tytularny prefiks sprzed nazwiska i zakończyła swą wendettę, ograniczając się do oślepienia swej ofiary, a następie zażyła rytualnej kąpieli w pobliskim strumieniu, aby symbolicznie zmyć grzech i całkiem realnie spłukać krew wrogów z ciała, po czym dołączyła do Szwingryci.