Angelo jest jednym z tych szlachciców, którzy nigdy nie robią wielkich karier i o których istnieniu świat zdaje się nie mieć pojęcia - prześlizgują się w cieniu znaczniejszych person i stoją po kątach sal pałacowych, z boku przyglądając się powstaniu wielkich sojuszy, śmiertelnym pojedynkom i ślubom możnych i sławnych ludzi.
Jednak to Angelo nigdy nie przeszkadzało, gdyż jego własna filozofia życiowa podpowiada mu, że ci, którzy występują na świeczniku, rzadko kiedy dożywają późnych dekad życia i naprawdę znani stają się tylko ci nieliczni szczęściarze, którzy przez lata zdołali uniknąć wszystkich sztyletów, trucizn i kul muszkietowych wypalonych w ich kierunku, oraz zabić swoich wrogów - zwłaszcza w Ragadzie.
Angelo przez wiele lat regularnie odwiedzał Arezzo, gdzie odbywał długie, tajemnicze rozmowy z baronem Salvatore di Castiliogne, które najpierw Dante Ignazio di Castiliogne, a potem Flavio di Castiliogne próbowali podsłuchiwać zza drzwi ojcowskiego gainetu.
Niewiele wiadomo o tym gdzie i w jakich okolicznościach baron Arezzo poznał pana Calazarię, jednak tych dwóch ludzi łączyła jakaś szczególna więź.