Pierwsza sesja miała głównie za cel rozgrzewkę oraz poszerzenie wątków postaci.
Miały miejsce cztery sceny osobiste, jedna dla każdej postaci, wokół ich codziennego życia po 4 - Rodzina przede wszystkim. Następnie część META game aby uzupełnić zaproponować dodatkowe elementy fabularne.
Ostatnią sceną było świniobicie. Gracze postanowili "ratować" Balbina poprzez wypełnienie jej życia. Zaiste traumatyczne doświadczenie dla wszystkich zgromadzonych.
Volker
Ścieżka wije się jak rzeka przez kraj, przez pagórki, przez knieje. Każdy zakręt to zagadka, nowe wyzwanie, nowa przygoda. Siąpi trochę, ale ciepło ciała odgania chłód. Na cóż jechać drogą, jak można odkryć nowe, ciekawsze. Krople z liści gromadzą się i niczym rzeka płyną po końskim grzbiecie. Kępki mchu eksplodują pod kopytami. Swoboda ma jedyny w swoim rodzaju smak.
Droga przez las wiedzie na Folwark Wagner, który jest położony na południe od miasta i wystarczająco daleko od wsi, aby wydawać się odległą krainą. Toń rzeki odcina horyzont i nadaje majestatu.
Na folwarku uprawia się warzywa oraz produkuje sery albo masło. Samo jedzenie jest już wystarczająco inne, a bruzdy na polu zdają się być napisane jakby w obcym języku. Wszystko jest nowe.
A na Folwarku – Adela. Adela i pewnie chleb z masłem. Dla Urala może i marchewka.
Spodziewałeś się, że jeszcze chwilę pojedziesz przez bór, ale wypadłeś dość nagle na gościniec prowadzący do celu. Już po samym widoku na Wygylnek wiesz, gdzie jesteś. Tę drogę pierwszy przejechałeś kilka tygodni temu. Całkiem przypadkiem zresztą.
Bywa tu ruch, więc nie zdziwiłeś się, że akurat obok Ciebie byli jeźdźcy. Spojrzałeś tylko na dwóch umundurowanych wojaków, nie byłeś nimi zainteresowany. Trochę zbyt pijany w pędzie wolności.
„Hola, co tak prędko?” – zawołał jeden z żołnierzy. Miał na sobie biało-niebieski mundur Middenlandu oraz przemokniętą czapkę z piórkiem, które przykleiło się już do boku jego głowy. Drugi świecił słabo owłosioną głową oraz smętnym spojrzeniem.
„Jesion! To Ty?!” zakrzyknął znajomy głos. To Bodo, kompan z wojska.
“Łysy, zatrzymaj się, to Jesion! No co Ty tu robisz chłopie?!”
(...)
Henrietta
Płomień świecy tańczy przy otwartym oknie na poddaszu, jakby nie umiał się zdecydować, czy chce istnieć, czy nie. Czy jest pełny wigoru, czy apatii. Czy jasny, czy ciemny.
Ostatnie tygodnie zlewają się w mdłą papkę nowości, tragedii i fanfarów. Zapach trumny zlewa się z zapachem welonu. Kadzidła z perfumą. Zęby zaciśnięte na żwirze żałoby, a żołądek płonie ekscytacją jutra.
Obecnie w pokoju panuje zaduch i potrzebne jest powietrze. Mdli… inaczej mdli. Ściany ceglanego budynku, krytego dachówką, zachowują się zupełnie inaczej niż w izbie wiejskiej chałupy. To wymagało nowych przyzwyczajeń, nowego zorientowania się w przestrzeni. Dużo było ostatnio wymogów.
I wszystko dzieje się tak szybko, a przez ciągłą improwizację traci się gardę. Na szczęście improwizacja to twoja mocna strona. Do tego zawsze byłaś bystra, a edukacja w szkółce niedzielnej przygotowała cię do tych nieprzewidzianych problemów. Może warto też zapytać Aldo o pomoc, zanim nabierzesz biegłości w buchalterii.
W rogu gabinetu Manufaktury Mundurowej stoi zegar. Jeszcze nie mówiłaś Herschom, że ten dziw da się kupić za bagatela 129 złotych koron. Tyka, odmierzając dokładnie każdą chwilę zmęczenia i senności, którą jeszcze przyjdzie ci spędzić dzisiaj nad księgami rachunkowymi. Jest pierwsza w nocy.
Twój mąż jest nieobecny, siłą odbywając służbę wojskową. Masz nadzieję, że jako oficer jest przynajmniej bezpieczny na zamku Rötzentaal. Szczęście chciało, że akurat znalazł się ktoś, kto może pełnić jego obowiązki. Szczęście? Czy pech? Czy jakby nie miał żony, to zarządzanie manufakturą byłoby ważniejsze niż służba? Czy ten ślub był w porę, czy nie w porę? Czy był dla was błogosławieństwem, czy klątwą?
Z zamyślenia wyciągają cię kroki. Drzwi do pokoju otwierają się i przetacza się przez nie Hulda, beczkowata ochmistrzyni tego interesu. Pod ramieniem niesie księgę rachunków z dzisiejszej pracy. Na dwa takty głośno uderzają o drewno: najpierw jej pośladki o ławę, a następnie księga o stół.
(...)
Aldo
Urażona duma nie jest w stanie przyćmić miłości. Nawet kłamstwa pielęgnowane przez lata bledną i nabierają wymówek oraz usprawiedliwień. Mimo iż matka boczyła się na Ciebie przez dobre kilkanaście dni, to w końcu jej przeszło. Ojciec stał po Twojej stronie cały czas. Nie wybielał, nie mataczył. Po prostu wskazywał na oczywisty fakt, że głupio być złym, gdy można się cieszyć z obecności swojego dziecka w domu. Szkoda odbierać sobie dobre chwile, skoro są dostępne i wystarczy je zaakceptować.
A zresztą może uda się ukończyć edukację albo w Laer, albo chociażby dostać papiery cechowe na Zbójno. W końcu kompania górnicza Arnoldi & Bryntok ma pewną renomę. Może to nawet wyjdzie na lepsze? Może akredytacja (pół)krasnoludzkiego cechu jest bardziej szanowana niż uczelni z Talabeklandu? Aaaa, tam! Teraz to już nieważne.
Ważne jest to, że dość szybko udało Ci się zaaklimatyzować w domu. Stara paczka znajomych przyjęła Cię, jakbyś nigdy nie wyjechał. Ludzie na wsi witają Cię klasycznym „pamiętam Cię, jak jeszcze byłeś nie wyższy niż mój płot”. Ta przaśna rustykalna gościnność to coś, co zauważasz… i zauważasz, że jest ona dobra. Jak wyrazisty smak lekarstwa w kubku herbaty.
Skrzypienie drewnianej konstrukcji wypełnia pokój, gdy ręczna prasa uwalnia kartkę najtańszego papieru. Widnieje na niej tylko jedno słowo: „Speckmann”. Równe, dobrze odbite litery. Brak śladów wylania na boki, struktura papieru nieuszkodzona. Nawet czcionka łatwa dla oka.
Babice potrzebują nowego starszego wioski. Takie pamflety wyborcze będą świetnym narzędziem, aby przekonać ludzi. Twój ojciec nie tylko się do tego nadaje, ale już od lat zaskarbił sobie wdzięczność ludzi ze wsi. Szkoła, ogólna edukacja, znajomość prawa czy biurokracji.
Zastanawiasz się, co mogłoby się znaleźć na takiej karcie. Jakie argumenty będą skuteczne? Ida Auspitz miałaby swoje zdanie, ale masz wątpliwości, czy chcesz iść tym torem rozumowania.
Głębokie westchnienie oraz szelest papieru wskazują, że Twój sukces jakoś umknął twojemu młodszemu bratu. Hartmut gryzmoli coś kawałkiem węgla po jednej z licznych kart, stanowiących dowód procesu ulepszania pracy drukarskiej. Jak pada, to dzieci się nudzą.
„Aldo, a skoro nie skończyłeś szkoły, to jeszcze wyjeżdżasz?”
(...)
Wanda
Z rana w chałupie jest już zimno. Dnie jeszcze letnie, ale nocą można zmarznąć na kość. Słońce wpada przez okiennice i penetruje najgłębsze kąty, smarując długie cienie na klepisku. Na początku ogień tylko trzaska, jakby marudząc, że też chciałby jeszcze pospać.
Zanim nagrzał izbę, dało się zmówić niejedną modlitwę do Rhei, niejedną do Sigmara, niejedną do Shalliy o miłosierdzie tej nadchodzącej zimy.
A zimy to Wanda nie cierpi. Brrrrrr… Niech się Ulryk wypcha tym śniegiem i swoim wilkom w dupę wsadzi. Ale to jeszcze nie teraz. Teraz jeszcze ciepłe dnie. Dnie pełne przygotowań do tej pomyłki bogów, zwanej zimą.
W kominie suszą się zioła i ryby. W dzbanach zacierki z czworolista macerują się. Nawet w jednej beczce kisi się… kapusta. Niedobre! Ale proces ciekawy. Może da się tak to zrobić, aby było dobre. Może przyprawić. A jak nie wyjdzie, to Balbina zje… a… tak… no, jeszcze tylko trochę zje.
Doooobra, trzeba warzywa opłukać. Zostało tyle z wesela, a samo się nie przerobi.
Na zewnątrz słoneczko uderzyło ciepłem w twarz. Mgły już dawno się rozmyły, a trawa już prawie sucha. Obserwujesz, jak sikorki skaczą po drzewie, gdy nabierasz wodę do wiadra ze strumienia koło domu.
Już pierwsza partia grochu do wypłukania dała Ci się we znaki. Woda jest lo-do-wa-ta. No to powinno być zakazane. Brrrrr…
Tak siedzisz nad tym wiadrem kaźni i zastanawiasz się, czy słońce samo da radę, czy musisz to zagotować, aby rąk nie stracić. Widać, że twoja trwoga nie uszła uwadze szczodrego losu i po chwili na gospodarstwo zawitała Twoja ostatnio częsta koleżanka – siostra Lorelay. Wojna zmobilizowała Zakon Shallyi do produkcji medykamentów. A te robi się z ziół. A jak zioła, to do Ciebie.
Ta, unosząc długi habit, idzie w twoją stronę, starając się nie wejść w nic śmierdzącego ani mokrego.