Roberto to - podobnie jak biskup - mieszczanin, brat producenta świec, Alberto Bergolio, który należy też do Rady Miejskiej. Pogodny Roberto zajmuje się nadzorem i organizacją działań dobroczynnych w diecezji. Opieka nad żebrakami, sierotami czy chorymi to jego obowiązek. W tym celu może prosić o środki z kasy diecezjalnej, ale też sam organizować kwesty, a nawet kierować przedsięwzięciami przynoszącymi dochód, który zostanie przeznaczony na finansowanie dobroczynności.
Roberto jest nader przedsiębiorczym człowiekiem i udaje mu się gromadzić zdumiewająco pokaźne kwoty, dzięki którym jest w stanie nie tylko konkurować w dobroczynności z prepozytem Ansaldem, który utrzymuje, jak wiemy, sierociniec, ale też opłącać inne przybytki charytatywne, takie, jak szpitaliki czy przytułki w całej diecezji. Najbardziej znany jest jednak Szpital Cięrpiętników w samej Veruggi, którego pracy kanonik Bergolio dogląda osobiście każdego dnia, a nawet sam regularnie pomaga jego pracownikom przy opiece nad chorymi.
Poza tym kanonika Bergolio pełno na wszelkich rautach, przyjęciach czy bankietach mieszczańskich, gdzie energicznie przekonuje i namawia ludzi do dawania mu pieniędzy na cele dobroczynne. Żona i dzieci kanonika zamieszkują nie w samej Veruggi, lecz w małej posiadłości wiejskiej około pół godziny pieszej drogi od miasta.