Bracia zabitego barona nie mogą się pogodzić z tym, że Quirina - dziewka z ubogiej rodziny, w dodatku wrogiej ich królowi - stała się baronową, a do tego jej syn, a nie ich potomkowie, zostanie baronem rządzącym z pałacu Valguarnera. Starszy z nich, Ambrosio del Giancarlo, wyjechał w akcie sprzeciwu do niewielkiego dworu letniego Comicalci, który ogłosił "domem prawdziwych Giancarlich". Drugi na biernym oporze nie poprzestał i dał upust swej dramatycznej naturze. Młody Pietro del Giancarlo spróbował porwać starszego syna Quiriny i użyć wobec niej szantażu, aby zmusić ją do opuszczenia rodowego pałacu i zrzeczenia się praw jej dzieci do tytułu. Gdy jego zaufani ludzie z pałacu porwali Santiago, Quirina zachowała zimna krew i z szantażu nic nie wyszło. Baronowa najęła grupę wyszkolonych żołnierzy od Ludwig Ristermann, którzy po prostu wytropili, dopadli porywaczy i odbili jej syna, a następnie zmusili jednego z ludzi Pietra do publicznego wyjawienia, kto i w jakim celu ich nasłał - choć to było dla wszystkich oczywiste. Skompromitowany brat barona musiał ratować się ucieczką z Księstwa i wyjechał na dwór markiza Lambert di Barbadori. Jego starszy brat natomiast, mimo, że twierdzi, iż nie brał udziału w spisku Pietra, został schwytany i wtrącony przez wściekłą Quirine do lochu pałacowego.
Quirina może z jednej strony mówić o sobie, jak o ofierze, a z drugiej, miała ogromne szczęście. Urodziła się bowiem jako córka ubogiego kawalera, krewkiego narodowca, który żarliwie odgrażał się, że "dokona pomsty na królu z jego zbrodnie", a który sam zapłacił swa głową za te groźby - a właściwie to za czyny, które przyszły za nimi.
Dziś jednak jest Quirina przywódczynią jednej z najsilniejszych baronii w Księstwie i ważną sojuszniczką hrabiego Vittorio di Stravici, a któryś z jej synów zostanie najpewniej baronem Giancarlo.
Jak do tego doszło? Ojciec Quiriny, kawaler Porcari poprzysiągł zemstę na rojalistach za zbrodnię dokonana przez siepaczy królewskich na jego kuzynie, duchownym ragadzkim, przeorze jednego ze splądrowanych przez sługów króla Herman Srogi klasztorów.
Porcari dokonał wraz z braćmi kilku napaści na królewskich poborców podatkowych, gońców i innych sługów władcy, za co król wydał na nich wyrok śmierci i konfiskaty majątku. Ziemie Porcarich leżały po sąsiedzku z hrabstwem Stravici, więc hrabia Vittorio jako pierwszy odpowiedział na wezwanie króla i dokonał egzekucji monarszego wyroku.
Żołnierze Straviciego najechali włości Porcarich i zdobyli ich dwór, a następnie uwięzili wszystkich członków tego rodu, aby oddać mężczyzn w ręce królewskich wysłanników. Kawaler Porcari wraz z braćmi zostali publicznie ścięci w Alldare w 1555 roku.
Inny los spotkał kobiety i dzieci płci żeńskiej. Dorosłe szlachcianki trafiły do klasztorów, zaś ich córki rozesłano po dworach poddanych hrabiego Stravici, aby tam je wychowano, jak własne. Najstarsza córka samego zdrajcy, Quirina, trafiła do pałacu Valguarnera, na dwór barona Giancarlo.
Stary baron zamierzał początkowo wydać ją za jakiegoś ze swych klientów, aby ostatecznie upokorzyć ród Porcarich, ale Quirina miała szczęście wpaść w oko jego synowi, który natychmiast po śmierci starego ojca w 1557 roku te zaręczyny unieważnił, niedoszłego męża ze swego pałacu odesłał, a Quirinę... uczynił swą konkubiną.
Przez lata była kochanką nowego barona, podczas gdy inna kobieta Eleonora di Giunta została jego żoną. Mimo to, baron Giancarlo nie odesłał swej nałożnicy i pozwalał nawet mieszkać w swoim pałacu jej dzieciom, w tym kolejnym rodzącym się synom. Jego żona była wściekła, ale dama, dawszy mu dotąd tylko córkę, pozostawała bezradna.
Wreszcie i jej się poszczęściło i w 1561 roku urodziła w końcu baronowi legalnego następcę. Wydawało się, że dni Quiriny w pałacu były odtąd policzone... Jednak znów los uśmiechnął się do Quiriny, gdy jej rywalka ugrzęzła wraz z dziećmi w 1563 roku w pałacu rodu Marcellich, który został oblężony przez armie narodowców okupujących Veruggię. Gdy w końcu Markalianie zdobyli pałac, nie okazali litości nikomu, kogo napotkali wewnątrz, zabijając też służbę i gości, w tym nieszczęsną Eleonorę i jej dzieci.
Wówczas baron Giancarlo postanowił czym prędzej zalegalizować swój związek z Quiriną i uznać jej dzieci. Akt ten spotkał się z oburzeniem jego krewnych, zwłaszcza braci, lecz krzykacze byli równie głośni, co bezradni. Zwłaszcza, że biskup Salvestro Foscarini osobiście pobłogosławił temu małżeństwu, uznając, że naprawia ono "gorszący" układ, jaki dotychczas obowiązywał w pałacu barona.
Małżeństwem nacieszyli się jednak niezbyt długo, gdyż przed dwoma laty baron Giancarlo padł ofiarą zamachu - zginął z gardłem przebitym bełtem z kuszy myśliwskiej. Towarzyszący mu w podróży klienci twierdzili, że zamaskowany zabójca krzyknął tuż przed oddaniem strzału "za Porcarich!". Potem rozpłynął się bez śladu w labiryncie ciasnych, powykręcanych uliczek i zaułków Veruggi.
Odtąd Quirina, już jako wdowa opłakująca zamordowanego barona, rządzi jego baronią w imieniu ich najstarszego syna, Santiago, który ma w przyszłości zostać baronem. Ona i jej dzieci są solą w oku krewnych zamordowanego barona, ale jak dotąd nie wymyślili sposobu, w jaki mogliby się ich pozbyć...