Syn barona Costante da Cassini i Orietta da Velari urodził się 12 lipca w 1566 roku, tym samym, w którym Ansaldo di Castiliogne wyjechał z Ragady na wojnę z Valdorem i dokonała się jego cudowna przemiana z mordercy i awanturnika w bogobojnego i uduchowionego Karianina.
Być może rok ten był jakimś wyjątkowym rokiem, a może to czysty zbieg okoliczności, ale również na Vasco odbił on swoje nietypowe piętno. Chłopiec, który się wtedy narodził okazał się niezwykle pogodny i inteligentny. Podobno nauczył się mówić tak szybko, że przestraszył tym nie tylko piastunki ale i samą swą matkę, która obawiając się, czy to aby nie jakiś zły omen albo wpływ czarnej magii, ukrywała ten fakt przed swym mężem. Dopiero, gdy kilku księży zbadało chłopca i nie stwierdziło w nim śladów mocy nieczystych, Orietta zaniosła niezwykłą wieść, że jego roczny synek wypowiada całe zdania, mężowi.
Vasco rozwija się odtąd nadzwyczaj dobrze i harmonijnie. Jest roześmianym, ale gdy trzeba poważnym, chłopcem o intelekcie nad wyraz, jak na swój wiek, rozwiniętym. W pałacu barona mówi się, że nie było nigdy nikogo, kto zadawałby tyle trudnych pytań, ile wymyśla każdego dnia panicz Cassini. Z tego powodu jego ojciec, pod którego wychowanie w tym roku przechodzi syn spod czułej opieki matki, ma niełatwe zadanie: jak nie zmarnować potencjału swego syna?
Tymczasem jednak panicz Vasco zaczął pobierać pierwsze lekcje rapiera, jazdy konnej, etykiety, heraldyki oraz przysłuchiwać się uważnie z kąta rozmów swego ojca z interesantami, poddanymi i gośćmi podejmowanymi w rodzinnym pałacu. Tęskni jeszcze mocno za matką, którą widuje obecnie znacznie rzadziej, niż dotąd, ale dzielnie znosi tę zmianę w swym życiu.
Jedyne, co martwi jego rodziców to fakt, że mieszczanie i szlachta zazdroszczą im tak udanego dziedzica i poczytują jego pojawienie się za zły "znak nadmiaru powodzenia", jak głosi miejska plotka krążąca po Torgonnie. Z tego powodu chłopiec nigdy nie opuszcza rodowego pałacu bez zbrojnego ochroniarza...