Mimo trudności w budowaniu politycznej koalicji wokół idei wyłonienia nowego hrabstwa w Księstwie, Lucio zdołał osiągnąć sukces na zupełnie innym polu. Prowadząc łagodną i ostrożna politykę wobec górskich plemion zamieszkujących pogórze Gór Dervach zdołał przekonać do siebie przywódców kilku pasterskich klanów, którzy ślubowali baronowi przyjaźń i pomoc. Górskie klany to na wpół koczownicze grupy pasterzy-wojowników, które od wiosny do jesieni wędrują po górskich dolinach, a na zimę spędzają swe stada owiec i kóz w doliny Selvistrii. Kilka klanów zimuje na ziemiach baronii Volpedo. Trzy z nich sprzymierzyły się z baronem i w dowód lojalności dostarczają na jego dwór owcze skóry, sery czy baraninę, jednak przysięgają także stawić się pod jego banerem na polu bitwy, gdyby zaszła taka potrzeba. Lucio otrzymał od każdego z klanów róg taki, jakimi górale komunikują się w górskich dolinach i które symbolizują, że stał się ich przyjacielem. Jak dotąd Lucio nie miał jeszcze szansy sprawdzić, czy pasterze odpowiedzą na wezwanie do boju...
Lucio to człowiek, który chciałby dążyć do wielkości, ale okoliczności w jakich przyszło mu rządzić swym rodem zmuszają go do zajmowania się drobnymi sprawami i tracenia sił, oraz czasu na rozwiązywanie doraźnych problemów.
Choć wielkim marzeniem Lucia jest wyniesienie swego rodu do rangi hrabiowskiej - wierzy on, że zachodnia część Księstwa wręcz potrzebuje powstania nowego, szóstego hrabstwa - to jego wysiłki mające na celu doprowadzenie do tego stanu rzeczy są nieustannie torpedowane przez wszystkich wokół.
Jego "przewrażliwiona" siostra, Porficia da Volpedo lamentuje nieustannie, że ambicje te sprowadzą na rodzinę zawiść innych rodów i zgubę.
Jego starszy brat, baron, w ogóle nie interesuje się polityką i poświęciwszy się swej szalonej misji zmusza Lucia do ciągłego troszczenia się o jego bezpieczeństwo i uspakajania zaniepokojonych "polowaniami na czarownice" sąsiadów i poddanych.
Karłowaty młodszy brat Horacio da Volpedo uciekł od świata realnego w swoje marzenia o gwiazdach, horoskopy i historie wyczytywane ze starych ksiąg, a poza tym... jest bezużytecznym karłem!
Najmłodszy brat, Rocco da Volpedo jest zaś żądnym krwi, nie potrafiącym nad sobą zapanować awanturnikiem, który jedyne co by robił, to wszczynał wojny ze wszystkimi wokół. To zaś nie pomaga Luciu w jego dyplomatycznych zabiegach...
Wreszcie, problemem są sąsiedzi baronii, którzy albo ostrzą sobie zęby na rodowy zamek Lucia, jak ród Bologna, albo zajęci są toczeniem własnej, krwawej wendetty, jak rodziny Castelli z Colonna. Ostatni, potencjalny sojusznik, baron Urbino del Florivanti śmiertelnie obraził Lucia uwodząc mu żonę i płodząc z nią dziecko.
To wszystko sprawia, że nieszczęsny baron spędza całe dnie w swej sali audiencyjnej na starym, baronowskim tronie i rozmyśla, łamiąc sobie głowę w poszukiwaniu rozwiązań, które pozwolą mu "posprzątać swe podwórko" i zdobyć upragniony, hrabiowski tytuł.