2 - Hexensnacht

Podczas pierwszej sesji miały miejsce wolne sceny dla każdej postaci a następnie zarysowanie klimatu i wątków przygody.
Panuje brzydka i mokra zima. Śniegu co kot napłakał i błoto wszędzie.

Scena Wanda Hersch:

Jest wieczór, trzy dni przed Hexensnacht. Wanda i Belinda spotkały się aby zabić czas na wróżeniu przyszłości. Po kilku wróżbach Belinda wyciąga karty tarota, które kupiła od Strzygan gdy byli we wsi latem. Dziewczyny nie wiedziały jak się to robi więc ciągnęły po jednej karcie na zmianę.

Belinda Buchtel: Eremita odwrócony, Cesarzowa odwrócona, Sprawiedliwość
Wanda Hersch: Wieża odwrócona, Śmierć, Kochankowie

Belinda była przejęta, że los zwiastuje jej głupotę, złe decyzje. Wanda pociesza ją, że wyraźnie z kart wynika, iż ta wyciągnie wnioski ze swoich błędów i wyjdzie na prostą. Co do kart Wandy to największe przejęcie spowodowała karta Śmierci, zaraz po niej Kochankowie. Była obawa na kogo czeka śmierć albo jaki etap życia dobiegnie końca. Belinda też ma nadzieję, że Kochankowie to jakiś nowy związek Wandy, czający się na horyzoncie zdarzeń.

Po kartach, Belinda dała Wandzie nauszniki, zrobione z pierza, które Volker dał swojej matce Hiltrud Hersch, jako "poduszka". Po pracy samej Hiltrud, Aldo Speckmann oraz Belindy powstało z tego coś pięknego. Na jednej poduszeczce wyhaftowany jest mniszek lekarski a na drugim tulipan. Hafty nie są ładne ale sama konstrukcja jest dość stabilna.

Scena Volker Hersch:

Następnego dnia, z samego rana urzędnik Wilburg Reich dopinał we wsi sprawy na koniec roku. Teraz odwiedził rodzinę Hersch w sprawie zaległych podatków. Chciał się spotkać z Helmut Hersch, gdyż nie wiedział iż ten nie żyje (nie widnieje w archiwach Ogrodów Morra). Volker przekazał, że ojciec nie żyje i musi rozmawiać z nim w tej sprawie. Wilburg przedstawił, że 4 lata temu, w roku zarazy, Helmut nie zapłacił podatku na koniec roku i od tego czasu piętrzą się też odsetki. Łącznie na ten moment to 2 korony podatku oraz 10 szylingów odsetek rocznie. Razem na koniec roku będzie 4 korony długu.

Po rozmowie Volker przekonał Wilburga aby pomógł mu to jakoś ograniczyć. Pierwsze słyszą o takich zaległościach a ojciec nic nie wspominał. Zresztą krótko po pojawieniu się długu zmarł. Hiltrud Hersch również nie była świadoma tego. Był to okres zarazy i każdy domownik był chory. Jest to okres z którego mało kto co pamięta.

Scena Henrietta Schwarzenbach:

Poranek w domu rodziny Schwarzenbach przebiega jak zwykle. Obecnie Waldemar Schwarzenbach ma gorsze dni. Podczas gdy Morrslieb jest nocami na niebie, Waldemar często wpada w stan katatoniczny. Henrietta po karmieniu ojca, przystępuje do ostrzyżenia go. Na koniec roku wypada aby ojciec dobrze się prezentował, choćby tylko dla domowników, samego siebie i może, boga snów i zmarłych, Morr'a. Taka jest codzienność ślicznej i popularnej dziewczyny ze wsi. Całości biernie przysłuchuje się kotka Łapka (tricolore, głównie biały ze skarpetkami).

Podczas strzyżenia Henrietta rozmawia ze swoim dziadkiem Oswald Schwarzenbach o tym, że już jest duża i powoli czas wybierać męża. Dziadek nie naciska i wymienia okolicznych potencjalnych absztyfikantów. Między innymi Volker, Aldo, Godfrey oraz Hasso. W końcu pyta Henriettę o jej własne pragnienia i ta opowiada się za byciem kim ważnym w mieście. Mało zobowiązująco rozmawiają o fachu i o tym, że w mieście najlepiej "mieć plecy".

Na koniec Oswald daje zadanie wnusi na długie zimowe wieczory. Jego powóz, który odnawia/buduje potrzebuje elementów ozdobnych. Cztery boczne ścianki należy pomalować. Henrietta wybiera, że będą to pejzaże. Głównie sielankowe i letnie.

Ta scena miała też na celu zapoznanie graczy z Unknown.

Tego samego dnia z wieczora, grupa wracała z lasu. Zimą nie ma co robić na roli a dni są krótkie. Trzeba więc jakoś się rozerwać póki można. Noc jednak zastała ich po drodze i gdy byli już tuż przy Gospodarstwo Herschów zastali na swojej drodze zły omen. Dziewczyny, Wanda i Henrietta, w szale walki na śnieżki znalazły się pierwsze przy mostku prowadzącym do wsi. Wokół mostu krakały i wieszczyły nieszczęście liczne kruki, sroki i gawrony. Larmo zanosiły nad czymś co leżało na mostku. Jak się okazało był to martwy pies sąsiadów, obdziabany przez ptaki i z częścią wnętrzności już na wierzchu.

Grupa postanowiła obrać alternatywną drogę i nie niepokoić ptaków. Morrslieb na niebie a to jest omen do potęgi fatum. Cała grupka jest przesądna więc po co kusić los. Pniaczek stanowiacy inny niby-mostek był jednak śliski. Wanda bez gracji ale dała radę go pokonać, Volker po łokcie wylądował w wodzie a Henrietta wolała mokrą dupę niż godność - prześlizgnęła się na tyłku na drugą stronę.

Gdy byli już po stronie farmy zauważyli jak Balbina, żądny przygód prosiak Herschów uciekł z domu na własną, nocną eskapadę. Udało się ją złapać niedaleko grobów Helmuta i Enki. Podczas tego z drzewa nad grobami coś spadło. Była to jakby mała buteleczka bez korka. Wypadła chyba z gniazda srok. W powietrzu dało się wyczuć złowieszczą aurę. Volker na odchodne napluł na grób ojca, wspominając dług o którym dowiedział się z rana.

W chałupie cała grupa grzała się i odpoczywała. Henrietta została na noc u Herschów i Volker kazał przysiąc Wandzie, że nigdy o tym nie powie Giseli (dziewczyny nie lubią się i konkurują o najpopularniejszą we wsi).

Następnego południa ma miejsce otwarcie Zakon Shallyi nieopodal Vertragsort. Jest to ważny dzień w życiu całej okolicy i mieszkańcy wsi chcą się stawić na pierwszym obrządku. Ofiary mile widziany bo i łaska Shallyi się przyda nie tylko na nadchodzące dni ale też na nadchodzący 2511 rok.

Oczywiście Mokre Dupy też idą. Po zebraniu się i ustaleniu, że Godfrey Schneider choruje i zostaje w domu ruszają do świątyni. Po drodze spotykają Goswin Kistler w wyraźnie dobrym humorze i zadbanego w przeciwieństwie do tego co zwykle sobą prezentuje. Rozmawiają chwilę o swoich planach na nowy rok i oczywiście rodzeństwo Hersch zaczęło się kłucić o jakieś bzdury. Gajowy jednak przypomniał grupie o ofierze podczas obrządku. Życzył też zdrowia dla ojca Henrietty.

No ale dzieciaki nie miały ofiary. Panika wzięła górę i wykoncepowali, że bogini pewnie lubi ofiary od serca. Zdecydowali więc złożyć w ofierze pukle własnych włosów (choćby brudnych). Każdy obwiązali wstążką i dotarli na miejsce.

Świątynia była pełna i po krótkiej ceremonii i składaniu ofiar (pukle wylądowały w ogniu ofiarnym) głos zabrała przeorysza zakonu, Almut Gerstner. Mówiła o tym co będzie się działo w najbliższych dniach i o obowiązkach jakie stawiają na wiejskiej młodzieży (w tym na Mokre Dupy).

Jej mowa została przerwana przez nagły łoskot otwieranych drzwi i krzyk męski krzyk. Do zakonu wpadł krasnolud z licznymi ranami brzucha i nóg. Wywrócił się na ziemię, krzycząc ze bestia w lesie go zaatakowała i że cały las jest przeklęty. Chwilę później skonał w rękach Almut Gerstner. Ta widząc rany, dała mu bezbolesną śmierć.

Z chaosu wyłonił się Wolf Liżme z wózkiem. Wychowanek zakonu miał widać pomóc w transportowaniu rannego. Transportował jednak zwłoki. W procederze wspierał go Volker, który przebił się przez tłum aby okazać się pomocny. Razem odtransportowali krasnoluda do pomieszczenia z kamiennym podwyższeniem. Denat był ubrany solidnie i podróżnie. Nosił na sobie grube skóry i gęste wełny. Nie był znany nikomu z okolicy. 

Na odchodne Wolf dał Volkerowi zadośćuczynienie. Nie wiadomo czy fakt, że Wolf jest opóźniony czy na skutek innej opatrzności ale poknocił coś z pieniędzmi. Volker otrzymał kilka pensów oraz jednego szylinga. Jakby wyraźnie za dużo niż taki "napiwek" powinien wynosić. Może Shallya jednak lubi brudne włosy?

Podczas tego zdarzenia zaczął padać gruby i piękny śnieg.

Poniżej mowa Almut Gerstner, która miała miejsce podczas otwarcia zakonu (przerwana przez Martwy Krasnolud (Drekimm Farshaout)).

Bardzo dziękuję wam za tak liczne przybycie pod skrzydła Gołębicy, naszej opiekunki Shallyi. Dziękuję również w imieniu tego, jakże świeżego zakonu i zgromadzenia, za wszystkie ofiary. Niech wasze cierpienia ustaną. 

Nie znamy się, a chciałabym abyście mogli wszyscy mnie traktować jak sojusznika i poręczycielkę w walce ze znojem życia. Niech nie zmylą was szaty Przeoryszy, nie jestem ponad wami i nigdy nie odmówię wam łaski Krwawiącego Serca. 

Nazywam się Almut Gerstner. Będę przewodzić tym żeńskim zakonem. Mam nadzieję, że już niebawem będę dla was po prostu Siostrą Almut.

I jako wasza siostra zobowiązana jestem koić wasz strach przed zbliżającymi się dniami. Wiedźmia Noc już za dwa dni, a Morrslieb nie chce zejść z nieba już teraz.

Chcę abyście pamiętali, iż każdy kto będzie potrzebował pomocy albo schronienia na ten czas jest mile widziany w tych murach. Zbudowane są one nie tylko z cegieł ale też z łaski Shallyi oraz naszej wiary. Spragnieni zostaną napojeni, głodni nakarmieni a zlęknieni otoczeni ochroną.

Dobrzy ludzie ze wsi Babice: wasza starszyzna postanowiła na ten rok wznowić rytuał zaniechany lata temu aby podnieść was na duchu i odstraszyć czyhające niebezpieczeństwo od waszych domostw. Popieram tą decyzję, gdyż wierzę, że od krzywdy warto bronić się za wszelką cenę.

Tak więc każdego wieczora, aż do Hexenesnacht zapalone zostaną wokół wsi Latarnie Umarłych. Świece rytualne będą przyciągać do siebie niespokojne dusze, niczym ćmy. Świece są błogosławione przez kapłanów Morra na Letze Wand oraz przeze mnie.

Osobami odpowiedzialnymi za zapalanie świec przed zmierzchem będzie miejscowa młodzież. 

Krzewienie ognia w miejscach oddanych bogom, winna również rozkrzewić wiarę w ich sercach.

Na koniec, chciałam jeszcze wyrazić wdzięczność panu Kistlerowi, starszemu wsi Schwarzenbachowi, młynarzowi…

Kilkanaście minut po tym jak usunięta ciało Martwego Krasnoluda z części świątynnej Zakonu Shallyi ludzie ze wsi zaczęli się rozchodzić a cała panika opadać. Przejęcie rozeszło się po domach aby plotkować i zrzucać całe zdarzenie na nieumarłych czy inne potwory.

Grupa została dłużej w świątyni (choćby czekając na Volkera, który pomagał usunąć ciało). Po rozmowie z Oswald Schwarzenbach umówili się, że za 2 godziny spotykają się ponownie w świątyni aby radzić co teraz należy robić. W tym czasie Goswin Kistler i chłopy ze wsi ruszyli aby szukać śladów. Wiadome było, że Świece Umarłych muszą zostać zapalone.

Mokre Dupy przygotowały się do zadania. Grube ubranie, dodatkowe owijki do butów. Volker wziął siekierę a Henrietta hak do drewna, z warsztatu dziadka.

O ustalonym czasie, spotkali się w Zakonie i wpadli na lekką wrzawę kilkunastu mężczyzn ze wsi. Wiadomo było, że Martwy Krasnolud (Drekimm Farshaout) dostał się do wsi albo od strony Hulic albo Bystre. Goswin rozplanował na tę noc straże po czterech mężczyzn. Podczas rozmowy z Bohaterami jednak wyznał, że sam się nie obawia problemów. Ktokolwiek szedł zimą, z końcem roku przez Popielny Bór sam na siebie ściągał kłopoty. Śmierć krasnoluda to nic dziwnego. Straże są aby uspokoić ludzi, którzy i tak zwalają winę na Hexensnacht.

Z tego właśnie powodu świece, które mają zapalić Bohaterowie to te na południe wsi, z dala od potencjalnego zagrożenia. Mają iść na Marynki a następnie na miejsce gdzie rosną dwie olchy, wzdłuż drogi, między polami. Goswin zaprezentował jeszcze swoje znalezisko: maczetę, która wyraźnie należała do denata. Wręczył ją Volkerowi na wszelki wypadek.

Grupa ruszyła. Wyszli ze świątyni na coraz mocniej budującą się pierzynkę śniegów. Pochmurne niebo podkreślało zbliżający się zachód słońca. Z każdą minutą robiło się troszeczkę ciemniej.

Mijając Vertragsort minęli znajdującą się tam wiatę jadalnianą. Ogień jeszcze się tlił w palenisku, porzucony naprędce po wydarzeniach ze świątyni. Oddali milczącą cześć pod przydrożną kapliczną Rhyi, słomianym chochołem obłożonym zgniłymi już płodami rolnymi (w tym zapadniętej dyni).

Trafili w końcu na Marynki. Ostatni pomost w stronę podmokłej, bagiennej i często zasnutej mgłą, części jeziora Dubeln. Było już prawie czarno i białe płatki wtapiały się w czerń tafli wody. Dzieciaki z duszą na ramieniu zebrały się aby zapalić świecę w przygotowanej wcześniej latarni, która stała na końcu pomostu. Świeca miała przyciągać dusze umarłych tutaj, z dala od ludzi. Mokre Dupy jednak były przerażone Potwora z Marynek, tak samo jako Pani Dna Jeziora, Maerszki. 

Strachu się najedli i z pomostu zmykali. Nic im się jednak nie stało.

Następny przystanek to Dwie Olchy. Trasa przez pola była w miarę prosta. Na miejscu udało im się zapalić świecę już bez większych emocji. Miejsce było pozbawione złej sławy.

Aż do chwili gdy usłyszeli głośne "pomocy!" dobiegające zza wzgórza. W oddali dostrzegli jak jakaś niska postać biegnie w stronę zagajnika i prawdopodobnie wsi.

Nawet gdyby chcieli coś z tym zrobić to na szczycie wzniesienia, za olchami, wyłoniła się kolejna osoba. 

Z falującymi w powietrzu włosami, ubrana w dziewczęcy korzuszek i ciemną spódnicę unosiła się tuż na ziemią. W powietrzu unosiły się krzyki dusz oraz ciche łkanie. Wanda natychmiast rozpoznała to ubranie i sylwetkę. Na szczycie wzniesienia była, pogrążona w jakimś transie, Belinda Buchtel.

Rozegrała się konfrontacja między Bohaterami a ich opętaną koleżanką ("dziwaczką ze wsi a nie koleżanką!"). Wanda nie chciała skrzywdzić koleżanki więc ograniczyła się do mówienia do niej oraz do śnieżek (celnych). Henrietta na początek chciała uciekać ale po zebraniu odwagi ruszyła na Belindę z hakiem od dziadka (na szczęście nie miała okazji go użyć). Volker od razu ruszył przed siebie, pokonując strach.

Krzyk który wydała z siebie Belinda zmroził krew w żyłach całej grupy. Poza tym w stonę grupy leciały kamienie, wystrzelone mocą spod śniegu. Żaden nie trafił.

Ostatecznie Volker, gdy dostał się już do Belindy zadał jej mocny cios pięścią prosto w brzuch (Rana Krytyczna korpusu). Niedoszła Banshee zgięła się w pół i zwymiotowała na śnieg, tracąc przytomność.

Henrietta będąc blisko miała okazję słyszeć w swojej głowie powtarzające się "nienawidzę Cię!".

Walka ustała. Grupa mocno zestresowana i lekko ranna zaczęła opanowywać własną panikę. Starali się zrozumieć co też zrobili. Pobili do nieprzytomności swoją koleżankę ze wsi. Nawet jeśli jakoś zmienioną. W emocjach zaczęli zastanawiać się co mogą zrobić. Było zimno, ciemno a Belinka była cała blada i brudna od własnych wymiocin. Niebezpieczeństwo też wisiało w powietrzu.

Henrietta chciała wziąć ją do wsi. Volker nie był pewny ale wiedział, że coś trzeba zrobić, i to szybko. Wanda przekonała grupę, że trzeba zanieść Belindę do Kresidy. Ona ją uleczy a jest tak samo daleko jak wszystko inne. Volker, znając reputację guślarki i wiedząc co zrobił, nie był z tego pomysłu zachwycony. Zaufał jednak w osąd siostry. Grupa przez grubo padający śnieg i coraz grubszą pierzynę leżącą na ziemi szła w mozole, niosąc bezwładną Belindę.

W zmęczeniu dotarli do chaty guślarki. Ta otworzyła im wyraźnie w środku jakiegoś zajęcia, gdyż ręce miała całe we krwi jakiegoś ptaka leśnego. Nie nawykła do nieprzewidzianych gości i podejrzliwa zaprosiła ich do środka. Przejęła się jednak na widok Balindy i żądała wyjaśnień. Grupa powiedziała jej co się stało. Powiedzieli cała prawdę. Kresida wyraźnie zapisała sobie kolejny grzech Volkera do listy uraz, podczas gdy przyglądała się ogromnemu siniakowi, który wylewał się na korpus Belindy.

Posłała Wandę po zioła do zielnika koło chaty (Mogilny Korzeń). Volker poszedł z nią, chcąc opuścić dom guślarki. Henrietta została z nią na którą rozmowę. Volker nie wrócił do chaty. Poszedł w stronę wsi, szukać osoby, która uciekała wcześniej.

Kresida i dziewczny rozmawiały jeszcze chwilę o tym co może takie wydarzenie oznaczać dla Belindy. Reputacja dziewczyny już jest słaba i nie jest lubiana. Plotka o tym, że atakuje innych będąc jakoś opętana może uczynić z niej wyrzutka. Guślarka bierze na siebie stłamszenie wszelkich możliwych konsekwencji. Nikt na Blindę nie podniesie ręki. Sama zajmie się też rozmową z rodziną dziewczyny.

Po tym wyrzuciła obie dziewczęta ze swojej chaty aby zająć się stanem zdrowia opętanej.

Pokonując świeży śnieg Volker Hersch udał się w miejsce gdzie ostatni widział osobę, która najwyraźniej uciekała od opętanej Belindy. Śnieg w prawdzie sypał obficie, jednak małe dołki po kropach były jeszcze ledwie widoczne. Chłopak spostrzegł je i prowadzony ich śladem dotarł do zagajnika, leżącego w stronę wsi. Uzbrojony w maczetę zaczął obchodzić drzewa i chwilę nawoływać. 

Wyskoczył na niego nagle zza krzaka przerażony Hasso Moser. Chłopak był przerażony i zmarznięty do kości. Z uszu i z nosa prowadziły po skórze krwawe ślady. Widać był na pierwszy rzut oka, że to on został napadnięty przez Banshee, czyli swoją małoletnią koleżankę.

Obaj chłopcy wdali się w rozmowę. Na początku Hasso utrzymywał, że zaraz umrą bo ich Belinda dopadnie. Volker zaczął go przekonywać, że nic mu się nie stanie i aby nie zmyślał. Starał się zasiać ziarno wątpliwości, Hasso jednak wiedział co widział i wątpliwość nabrał do samego Volkera, który w jego odczuciu, wyraźnie trzymał z czarownicą (Belindą). Rozmowa stała się burzliwa oraz pogmatwana. Volker zaczął straszyć kolegę. Mówił, że znalazł Belindę pobitą i że będzie na Hasso, jeśli w ogóle piśnie coś we wsi. Hasso nie dał się przestraszyć i powiedział, że jeśli tak mu zależy aby nic nie mówił to on się zgadza ale nie za darmo. Oczekiwał Dużej Przysługi (Unknown) w zamian za milczenie. Volker odciął się, że i tak nikt mu nie uwierzy i naciskał dalej, mówiąc że albo będzie cicho, ot tak, albo sprowadzi na siebie kłopoty i do tego ich umowa jest zerwana (bezpieczne miejsce dla przemytników). Hasso na to chciał po prostu zerwać umowę i odejść. Volker, czując że sytuacja wymyka mu się spod kontroli pochwycił kolegę. Hasso w emocjach zaatakował Volkera. Bójka trwałą jeden średnio udany cios. Emocje opadły. Volker zgodził się na Małą Przysługę. Hasso będzie mówił, że nie wie co stało się z Belindą; że rozdzielili się w śnieżycy i nie umiał jej znaleźć. Usłyszał o tym, że się przewróciła jakoś po drodze. Volker jednak wiedział, że to przysługa, za którą przyjdzie mu zapłacić. I za co? Za miejscową dziwaczkę i koleżankę swojej siostry. On będzie musiał zapłacić.

Henrietta Schwarzenbach i Wanda Hersch po wyjściu od Kresida poszły do wsi aby może spotkać Volkera i pomóc mu w zażegnaniu problemu świadka. Szczególnie dla Wandy było to ważne, gdyż takie świadectwo mogło powodować poważne konsekwencje dla jej koleżanki. Wpływ Kresidy był wielki, jednak są sprawy, w których nawet jej wpływ nie pomoże. Jeśli informacja o takich czarach, opętaniach i atakach na innej dzieci się rozniesie to... strach pomyśleć.

Obie dziewczyny nie wiedziały gdzie mają iść, ledwie widziały ścieżkę przed sobą w śniegu. Poszły więc do domu Henrietty, który był jednak dużo bliżej. Tam zastała ich sucha i w miarę ciepła izba. Oswald Schwarzenbach był na patrolach, z powodu Martwego Krasnoluda, Waldemar Schwarzenbach spał w swoim łóżku. Dziewczyny chciałby chwilę porozmawiać ale rozmowa się wyraźnie nie kleiła. Henrietta czekała na Volkera a Wanda frasowała się. Po kilku nieskładnych wymianach i czymś ciepłym do picia Wanda poszła do domu. Henrietta dała jej na drogę swój kaganek aby oświetlać drogę.

Wanda, swoim chytrym krokiem przeszła przez wieś i dotarła do domu prawie na równi z Volkerem. Chwilę rozmawiali o tym co miało miejsce i że świadka udało się uciszyć. Volker był wyraźnie niepocieszony swoją konfrontacją z Kresidą. Bał się trochę o własną reputację, niezależnie od tego jak udało mu się uratować cudzą.

Nadszedł ranek. Stras i zmęczenie opuściły trochę zmarznięte ciała. Nocne patrole wróciły bezpiecznie do domu, jak już rozpowiadano po wsi. Widocznie, cokolwiek zabiło Krasnoluda, zniknęło w gęstwinie Popielny Bór.

Podczas porannych obowiązków, na ławce pod chałupą Ivo Hersch zagaił do Wandy. Chwilkę pokręcił ale w ekscytacji przeszedł do sedna. Dowiedział się, gdzie jest ciało Krasnoluda i znalazł drzwi prowadzące do kostnicy, totalnie nie zamknięte. Wanda, jak to huncwot, od razu podchwyciła temat. Pozostało przekonać Volkera. Myśl o przygodzie i czymś niebezpiecznym było też dobre do odwrócenia uwagi od bardziej rażących problemów.

Volker oczywiście zajmować się duszeniem grosza i "domową ekonomiją". Czyli tak po prawdzie chował rzeczy po kątach przed poborcami podatków. Razem z tym schował też kaganek, który Wanda dostała z wieczora od Henrietty. Grymasząc i martwiąc się zgodził się aby "tylko rzucić okiem do środka".

Zrządzeniem losu albo zgodnie z planem jakiejś wyższej istoty Henrietta przyszła do Herschów dowiedzieć się, czy udało się zatrzymać świadka... oraz po kaganek. Kaganek jak kamień w wodę ale ekscytacji zastała sporo, bo Wanda i Ivo z uśmiechem łasicy już prowadzili całą grupę, obocznymi drogami do bocznych drzwi zakonu.

Oczywiście na "zajrzeniu przez drzwi" się nie skończyło i grupa zaczęła obszukiwać pomieszczenie.

Na środkowym katafalku leżało przykryte ciało. Słabo oświetlone pomieszczenie zawierało kilka mebli. Stół z jakimiś szmatami, biurko z papierami, kredens bogato zaopatrzony alchemicznie. Obok katafalku stał mały stolik z narzędziami.

Grupa podzieliła się aby obejrzeć co się tylko dało. Spodziewali się, że mają mało czasu a ciekawość była wielka. Kim był Martwy Krasnolud (Drekimm Farshaout)? Skąd się wziął? Co go zabiło? Ale przede wszystkim chęć przygody, a nie pytania, wiodły cały gang Mokre Dupy.

Wanda od razu powędrowała do kredensu alchemicznego. Ba! Wielka, otwarta księga zajmująca prominentne miejsce na pulpicie obok kredensu obiecywała prawie ezoteryczną wiedzę. Dziewczyna mimo braku umiejętności czytania starała się wydobyć ile tylko się da z rysunków i krótkich instrukcji. Szło jej znakomicie. Spędziła na tym jednak wiele czasu. Resztę postawnowiła spędzić na oglądaniu zwłok Krasnoluda, tutaj jednak oddała pole Henrietcie i przeszukała biurko. Znajdował się tam list oraz notatka, wyraźnie sporządzona na miejscu. Kilka słów udało jej się odczytać. Między innymi najpewniej imię Krasnoluda Drekimm Farshaut oraz kilka tajemniczych wyrażeń "Zbadać las", "zapłata", "nie idź sam zimą", "Szlachcic" "Dzik mutant". Do tego padła jakaś nazwa albo nazwisko Langstreckenwitz.

Henrietta przyszła zobaczyć trupa, więc katafalk stał się jej pierwszym celem. Najpierw jednak rzuciła okiem na małe stolik z narzędziami do obdukcji. Poza sprzętem nieznanego zastosowania (oznaczony Krukiem Morr'a) były tam małe ceramiczne słoiczki. Nawet jeśli było tam coś więcej do znalezienie to dziewczyna od razu przerzuciła swoją uwagę na ciało. Mimo pierwszego szoku który doznała na widok uszkodzonego ciała udało jej się dostrzec rany. Lewe przedramię wyraźnie pogryzione, jakby zasłaniaąc się przed atakiem wielkich zębów. Łydka również poszarpana. Brzuch mocno rozszarpany, rany były brzydkie i wskazywały na szarpanie a nie cięcie. Wyglądało na to, że nie były to miecze czy inne ostrza. Dłonie oraz łysa głowa Krasnoluda posiadały liczne płytkie i wąskie ranki. Mimo iż nie były one równe to były jednak dużo czystsze niż pozostałe.

Krasnolud miał na stopie, koło kostki, tatuaż. Nikt z drużyny takiego wcześniej nie widział. Na palcu widniała obrączka cynowa, której nie dałoby się zdjąć, ze względu na wzdęcie ciała. Pod paznokciami Krasnoluda znajdowało się sporo ziemi a ręce były brudne. Jakby coś nimi kopał albo głęboko zagrzebywał je w ziemie z innego powodu.

Volker miał dużo mniej szczęścia. Nie chcąc tu być, zajął stanowisko najbliżej drzwi wyjściowych aby móc w razie czego, szybko uciec. Stół ze szmatami okazał się być miejscem gdzie złożona wszystko co Krasnolud posiadał przy sobie. Naszukał się Volker czego się dało ale wyraźnie miał albo strasznego pecha albo obmierzłą niechęć bo jedyne co udało mu się znaleźć to martwą sójkę, która wypadała z jakiejś poły płaszcza. Zdechłe zwierzę było jakby częściowo przecięte na pół, równym i ładnym cięciem. Poza tym nie udało się znaleźć nic, mimo licznych prób, przekleństw oraz pewnie modłów do Ranalda. Los mu nie sprzyjał i najadł się jeno frustracji.

Gdy tylko w głębi zakonu grupa usłyszała pierwsze kroki i jakieś słowa, opuścili kostnicę w pośpiechu, zamknęli za sobą drzwi u czmychnęli przez zagajnik, z powrotem do wsi.

Emocje były w zenicie, grupa szczebiotała wymieniając się informacjami oraz martwiąc się czy nie zostawili za sobą zbytniego bałaganu i czy ktoś się nie zorientuje. W tej atmosferze dotarli do Gospodarstwo Herschów aby spotkać tam Kresidę, podczas rozmowy z Hiltrud Hersch.

Ivo czmychnął na sam jej widok. Volker próbował ale tylko zaczaił się w chlewiku.

Guślarka rzuciła, że Belinda czuje się już dużo lepiej. Przyszła jednak nie aby obwieszczać dobrą nowinę a przestrogę i instrukcje. Otóż z jej obserwacji dzieje się coś złego i całą grupa Mokre Dupy ma się u niej stawić z wieczora, przed zachodem słońca. Mają na wieczór nic nie jeść, ciepło się ubrać i przygotować na najgorsze. Po tym odeszła w swoją stronę znacząc swoją drogę popiołem i szepcząc coś pod nosem.

O co jej chodziło? Okaże się dziś wieczorem, podczas wigilii Hexensnacht!

Odnalezione w kostnicy Zakon Shallyi:

(w rogu na dole tatuaż na kostce Krasnoluda)

Wizyta guślarki Kresidy pozostawiła po sobie mocno kwaśny posmak. Młodzież nie wiedziała czego się może spodziewać po jej słowach "spodziewajcie się najgorszego". Volker oczywiście spodziewał się, że chodzi o niego. O to jak zdecydował się zażegnać kryzys z Belindą. Snuł się chwilę po obejściu, szukając zajęcia. Dziewczęta, Wanda i Henrietta też nie widziały jak się zachować.

Na szczęście na pomoc przyszła Hiltrud Hersch, wołając na jedzenie. Cała grupa od razu skoczyła do chałupy, od razu przypominając sobie drugą instrukcję, aby na wieczór być na czczo. Teraz podjedzą do syta aby wytrzymać mogli do późna.

Jedzenie pozwoliło im ochłonąć, uspokoić się i poczuć mir domowego ogniska. Gorące warzywa i kawałki gotowanego mięsa z rosołu na jeszcze ciepłym chlebie. Mlaskanie i łapczywe połykanie przerwane zostało jednak przez głośne pukanie do drzwi. Jak widać nie może być nawet chwila spokoju... a było ledwie koło południa.

Gościem okazała się postać przerażająca i niosąca kolejną falę strachu. Mokre Dupy ledwie wróciły z włamania do Zakon Shallyi a w ich drzwiach stanęła przeorysza Almut Gerstner. Pewnie zauważyła i poszła ich śladem do domu...

Zakonnica jednak jeno uśmiechnęła się i zapytała czy nie przeszkadza w posiłku. Hiltrud prawie nie zakrztusiła się, widzą u progu tak zacnego gościa. Nie zauważyła w ogóle troski na twarzach dzieci. Poleciła Volkerowi nakryć też dla przeoryszy, która to usiadła przy stole i zaczęła mówić, bo przyszła ze sprawą.

Zdania mijały a demaskacja i karcenie za włamanie się do świątyni nie nadchodziło. Almut mówiła o wizycie Buchtelów u niej wczoraj z wieczora, w sprawie Belindy. Że ponoć miała wypadek i ranna leży u guślarki. Że była u Moserów i młody Hasso potwierdza, że też słyszał ale nie wie co się stało, gdyż zostali rozdzielenie przez śnieżycę. Tym samym potwierdziła, że pakt między Volkerem a jego rówieśnikiem jest w mocy i pary z gęby nie puścił, nawet przed świętobliwą. Widać było, że shallyanka nie ma pełnego zaufania do lokalnej "mądrej kobiety". Była to jednak przelotna emocja.

Jedząc dalej posypały się podziękowania za posługę religijną. Zapalenie świec miało duże znaczenie dla ludzi ze wsi i mimo niezbędnych nocnych patroli, wszystkim ulżyło na duchu.

Pod koniec wizyty, Almut rzuciła, że zakon przyjmuje na nowicjat i wszystkie młode dziewczęta o czystej duszy są mile widziane na nauki.

Volker postanowił podziękować wielce za wizytę i odprowadzić przeoryszę, jak na prawdziwego gospodarza przystało. Dopiero podczas tego, jego zestresowanie oraz niepewność co do całej sytuacji wyszła na światło dzienne. Almut jednak albo nie miała pojęcia, że stoi przed dzisiejszym włamywaczem albo nie było to dla niej istotne. Uchwyciła rękę chłopaka, pobłogosławiła mu i oblał go spokój.

Wyszła i udała się w swoją stronę. Napięcie w pokoju ulotniło się niczym spłoszone ptaki.

Na odchodne, Hiltrud dała Henrietcie część jedzenia. Oswald całą noc spędził na patrolach i pewnie nie było czasu przygotować strawy. Wieś musi sobie pomagać w tym trudnym okresie. 

Wizyta przeoryszy i jej ostatnie słowa dały pewną nadzieję Volkerowi na odsunięcie od siebie Kresidy i może jej gniewu. Jeśli Wanda zamiast do guślarki, będzie chodzić do zakonu na nauki, to może będzie to jeden problem z głowy. Ku jego zaskoczeniu, Wanda nie była absolutnie przeciwna temu pomysłowi. Może uda się ją odciągnąć od tej starej prukwy... a może i po czasie zagnać do pracy w polu - pomyślał Volker.

Cała grupa miała czas do wieczora. Wiedzieli, że trzeba iść do Kresidy i wiedzieli, że muszą być "gotowi na najgorsze".

Odpoczynek, przygotowanie ciepłych ubrań, pakowanie pochodni. Volker wziął nawet maczetę.

Byli gotowi.

A przynajmniej tak myśleli. 

Gdy szarówka opadła na wieś cała grupa ruszyła na południe, do domu guślarki. Droga była już przez nich wydeptana dnia wczorajszego. Znowu zrobiło się zimno i śnieg ciągle zalegał wszędzie.

Podczas drogi Henrieta i Volker szli lekko z tyłu i korzystając z minimalnej chwili na osobności, dziewczyna wręczyła koledze prezent. Jako iż Volker często uskarżał się na suche ręce, ta postanowiła obdarować go kremem do rąk własnej roboty. Główną emocją było zaskoczenie ale też niepewność. Volker żywił odwzajemnioną emocję do Giseli Streckenbach i miał silne poczucie wierności a taki prezent był... w sumie nie wiedział co. Padło kilka słów, kilka spojrzeń. Nic więcej.

U progu Kresidy jednak przykrył ich mores. Guślarka dopytała o świadka, który widział Belindę podczas opętania a następnie wpuściła ich do środka. Przygotowywała coś, jakby do wyjścia. Dało to czas grupie, a głównie Wandzie do rozmowy z Belindą, która już przytomna, siedziała w oczekiwaniu na swoich rodziców.

Rozmowa była ckliwa a miejscowa dziwaczka żaliła się, że jest niebezpiecznym potworem i zaatakowała swoją jedyną przyjaciółkę. Wanda pocieszała ją gęsto, zapewniając że nic takiego nie ma miejsca. Powoływała się na położone wcześniej karty tarota, że teraz właśnie dostała mądrości i na pewno będzie już dobrze. Rozmowa trwała chwilę, gdyż Buchtelowie przyszli odebrać córkę z rąk opiekunki. We łzach i uldze opuścili dom guślarki, zostawiając Mokre Dupy na pastwę "najgorszego".

Jak przekonywała Kresida, duchy są niespokojne a szczególnie duchy rodziny Hersch oraz kogoś z przeszłości Henriety. Duch który opętał Belindę był związany ze złotowłosą chłopką. Od wielu dni Morrslieb jest na niebie i świat żywych stanie dla duchów otworem. Jeśli nie odprawią guseł to od jutra, na cały rok będą nawiedzani. Rodzina Hersch nie została pochowana na ogrodach Morra więc wiadomo skąd pochodzi problem. Co do Henriety, przyjdzie się przekonać.

Instrukcje poczynania są proste, podczas guseł trzeba będzie albo duchy przeprosić albo kazać im odejść.

Sam rytuał ma się odbyć w Popielny Bór na Ogniotku, starych ruinach niedaleko świętego drzewa Himmelsbaum. Droga nie była długa, została jednak przerwana przez zagrożenie. O Ogniotku mówi się, że jest pilnowany przez jakąś energię albo strażnika. Podejrzewa się samego Żarawa, miejscowego bożka (Lokalny Panteon). Każdy ma jednak swoją wersję. Dzieci stały się świadkami tego, że nie jest to pusta plotka.

Kresida zatrzymała dzieci i zaczęła mówić do ciemności lasu w obcym i dziwnym języku. Następnie przedstawiła każde z dzieci i poprosiła o wstęp do ruin. Ciemność była niewzruszona. Wystawał z niej jeden szpon, błyszczący w świetle księżyca. Ani sylwetki ani rozmiaru właściciela nie dało się rozeznać. Czarna plama uzbrojona w pojedynczy szpic rozpłynęła się po chwili w powietrzu i grupa mogła kontynuować swoją drogę. Spotkanie pozostało po sobie mocne wrażenie, że śmierć była bliżej niż komfortowo było przyznać.

Ruiny rotundy były doskonałym miejscem aby odprawić gusła. Osłonięte od wiatru i z dobrym widokiem na niebo i księżyce. Guślarka wydała polecenia aby przygotować miejsce a sama zajęła się ziołami oraz magicznymi formułami. Tak przynajmniej to wyglądało dla grupy z którą przyszła.

Po zebraniu chrustu, rozpaleniu dużego ogniska i usadowieniu się wokół niego w kocach, rozpoczęły się gusła.

Guślarka zażyła jakieś liście, które żuła energicznie. Nalała reszcie napar z Przygłupnika aby oderwać ich zmysły od świata. Podczas śpiewu grupa powoli czuła pełzające ogłupienie. Wtedy nadszedł moment na kolejne zioło. Igła zanurzona w ciemnej mazi dostarczyła w palec każdego sabatnika kolejny klucz do komunikacji z duchami. Śpiew guślarki nasilał się. Wydawało się, że dołączyły do niego innego głosy, inne osoby. Otumanione dzieci odpływały coraz bardziej, czując jak całe ciało im cierpnie, zalewa je fala zimna i ciepła, raz po raz. W tym stanie mieli prawie pewność, że otacza ich magia. A magia jest przecież zła! Nie mieli możliwości się już bronić. Pochłonęło ich gorąco ogniska, które wydawało się zalać ich żarem i dźwiękiem pękającego drewna.

Z ciemności dobywał się tylko żar i dźwięk trzaskającego ognia. Dobywał się zewsząd i stawał się coraz głośniejszy. Gorąco i naglące poczucie zagrożenie zlało się na dzieci gdy ocknęły się w środku płonącego lasu. Otaczało ich inferno i nie było ani Ogniotek ani Kresida. Wstali z ciepłego runa leśnego, nie wiedzieli gdzie są. Na niebie widać było tylko czerń poprzecinaną wiciami zielonego światła, niczym zorza. Poza tym widać było górujące nad lasem wielkie drzewo, przypominające Himmelsbaum.

Mokre Dupy nie mieli dużo czasu na zastanawianie się, musieli stąd uciekać albo ryzykowali uduszenie oraz spalenie żywcem. Trzymając się blisko ziemi ruszyli. Volker Hersch prowadził, był pewny, że obrał dobry kierunek, choć Wanda Hersch musiała go kilka razy poprawić. Młoda zielarka znała się dobrze na nawigacji w lesie; choć jej umysł przejął strach prowadziła grupę jakby w kierunku gdzie powinien się kończyć las, a tym samym - pożar.

Podczas tej ucieczki, widać było nie raz rozmazane postaci ludzi. Czasem wydawały z siebie niezrozumiałe krzyki albo słowa. Część gasiła ogień a część go podkładała. Zawsze jednak, po chwili, rozpłuwały się i znikały w mały obłoku dymu. Niektóre wydawały z siebie udręczone odręczone odłosy cierpienia.

Źródło tego cierpienia ukazało się grupie, gdy wyraźniejsza od innych, płonąca istota, zaatakowała jedno widziadło tuż przed dziećmi. Zbudowana z poskręcanych gałęzi, posiadająca szpony i palące gniewem, zatopone w korze, oczy. Z szałem pastwiła się nad jednym widziadłem i tylko szybko reakcja grupy, sprawiła, że ich też nie zauważyła.

Mokre Dupy przycisnęły do ziemi i chciały ominąć potwora. Z początku szło im dobrze ale nie udało im się unikać zauważenia długo. Płonąca furia rzuciła się w ich stronę i dzieci zaczęły uciekać w przerażeniu. Ksztusząc się od dymu i omijając większe skupiska ognia, uciekali, strając się za wszelką cenę trzymać razem.

Gdy już mroczki przed ich oczami stawały prawie zmusiły ich do utraty przytomności, dostali się na kraniec lasu. Ten jednak kończył się na rozpadlinie, których bardzo dużo w tych okolicach. Rozpadlina pełna była gestej i mokrej mgły, która zakrywała wszytko nad czym się unosiła. Nie myśląc długo, zeszli na dół, zsuwając się po skarpie i wystających skałach. Byli bezpieczni. Potwór nie ścigał ich poza kraniec lasu.

Ledwo widzieli gdzie są ale czuli pod nogami mokrą trawę. Nie widzieli nieba lecz poczuli, że gniew który ich wcześniej otaczał zelżał. Zastąpił go jednak strach. To było niebezpieczene miejsce z innego powodu. Dotarło do nich, że to nie żaden fortel Kresidy. Byli w świecie duchów. Miejscu o którym mówiły bajania oraz kapłani Morra.

Idąc przez mgłę słyszeli jak coś głośno człapie we mgle. Coś wielkiego i sapiącego. Ponownie byli zmuszeni się ukrywać. Cokolwiek to było, było wrogo nastawione oraz chyba ich zwęszyło. Szli szbyko w jednym kierunku, starając się nie wydawać dźwięku. Gdy mgła była trochę rzadsza dostrzegali, że jest to wielka istota o humanoidalnym kształcie obdarzona jednym wielkim okiem na środku swojej głowy.

Gdy dostali się na kraniec mgły odetchnęli z ulgą. Udało im się i wydawało się, że są bezpieczni.

Nie wiedzieli gdzie mają teraz iść ale pamiętali słowa Kresidy.

Odnajdźcie związane z wami duchy i im wybaczcie albo każcie odejść za bramy Morra.

Po krótkiej rozmowie stwierdzili, że trzeba iść do wsi. Tej jednak nie było nigdzie widać. Okolica była czarna a świat zdawał się znikać za czarną zasłoną na kilkanaście metrów od nich. Obrali jakiś kierunek, trochę na oślep.

Po dosłownie chwili zaczęli słyszeć jakieś wrzaski, jakaś kobieta krzyczała oraz rozlegały się głuche dźwięki zadawanych ciosów. Szybko pobiegli w stronę dźwięków, licząc że to coś czego szukają.

Z gęstej mgły wyłonila im się scena ataku. Kilka bezkrztałtnych widziadeł znęcało się nad duchem leżącej kobiety. Ta krzyczała i kleła na duchy, widocznie w wielkim cierpieniu. Ona była wyraźna. Dorosła i piękna kobieta o długich jasnosłomianych włosach. Ubrana po chłopsku, z koralami. Nawet w swojej półprzeźroczystej postaci było widać ból, siniaki i krew. Henrietta mimo braku mocnych wspomnień, poznała od razu swoją matkę, Katrin Schwarzenbach. Podbieństwo było po prsotu uderzające. Widziadła, które się nad nią znęcały znikały to pojawiały się co chwilę aby na nowo zadawać kobiecie mocne razy. Gdy to się działo ta znowu klęła i cierpiała. Była jakby zamknięta w pętli. Od Katrin biła uderzająca nienawiść, pozbawiona strachu.

Henrietta wiedziała co to oznacza. Duchem, który ją prześladuje był duch jej matki. Oznaczało to jednak, że ona nie żyje. Była to pierwsza informacja o jej matce, którą dostała... w sumie od zawsze, poza tym co powiedział jej dziadek.

Obawiała się i była wstrząśnięta. Zaczęła jednak rozmowę z duchem.

Katrin również od razu rozpoznała córkę i mocno na nią zareagowała. Niestety, również gniewem. Rozmowa przypominała raczej mówienie przez siebie. Henrietta starała się nawiązać kontakt, Katrin jednak tylko mówiła jej jak bardzo jej nienawidzi.

Odebrałaś mi wszystko. Byłam piękna i wszystko mi odebrałaś. Potwór! Nienawidzisz matki i ja też Cię nie nienawidzę!

Słowa matki raziły Henriettę nie mniej, niż widziadła matkę. Nie widziała co ma zrobić ale zdecydowała się na wybaczenie matce. Pamiętając słowa guślarki, zdecydowała się na odesłanie ducha, poprzez zamknięcie pętli nienawiści. Nawet gdy duch znikał to z jej oczu nie schodził gniew. Ostatnie słowa jakie słyszała Henrietta to Katrin to "nienawidzę Cię, córko!".

Wanda starała się pocieszyć koleżankę. Słowa padły jednak na jałowy grunt. Emocje były zbyt świeże. Pozostało im iść dalej. Stwierdzili, że chcą się dostać do wsi i do Gospodarstwo Herschów. Świat dusz spełniał takie życzenia i po krótkim marszy przez mgłę stanęli wyraźnie na ścieżce, prowadzącej na gospodarstwo. Pokonali małą górkę i znaleźli się wzdłuż drewnianego płotku, okalającego dom Wandy i Volkera.

Chałupa oraz chlewik były w wyraźnie lepszym stanie, niż są obecnie. Drzewo na środku placu też jakby mniejsze. Może to jednak miraż. Pod drzewem, na miejscu gdzie spoczywają ich groby, stali Helmut Hersch i Enka Hersch. Trzymali się za ręce. W kołysce z ramienia, Helmut trzymał malutkie niemowlę, jakby prawie co urodzone. Enka jakby wydawała się mocno podniecona. Niemo wyrażała ekscytację patrząc to na ojca, to na rodzeństwo. 

Volker i Wanda nie wiedzieli co mają robić. Wandę zamurowało, nie była gotowa na to spotkanie i w sumie myślała, że ta blizna już się zasklepiła. Volker rozpłakał się szukając po omacku w swoich emocjach. Czuł do ojca żal, że ich zostawił w biedzie.

Na te słowa Helmut puścił rączkę córki i wyciągnął swoją przed siebie. Były na niej pieniądze. Kilka błyszczących monet, jedna nawet złota. Nagle obok niego pojawiło się widziadło, które przybrało formę Wilburg Reich, symbolizował poborcę podatków. Helmut zacisnął pięść, blokując dostęp do pieniędzy. Widziadło rozmyło się a jego miejsce zajęło inne. Stary i zgarbiony mężczyzna o grubych okularach i obwieszony słoiczkami. Wziął pieniądze i na ich miejsce położył 5 małych buteleczek. Volker od razu poznał je. Taką samą widział kilka dni temu, gdy spadła po kilku latach z gniazda sroki, prosto na grób ojca. Było to lekarstwo. Lekarstwo, które Helmut kupił w okresie zarazy dla swojej rodziny. Buteleczek było pięć. A członków rodziny sześć. Tylko Helmut nie przetrwał zarazy. Enka zmarła z wycieczenia organizmu i powikłań, na pół roku później.

Dla Volkera było to za dużo. Lata zbieranego żalu okazało się być kłamstwem. W mgnieniu oka, ojciec - który zdradził, zmienił się w ojca-bohatera. Wanda uspokoiła brata ale nie narzucała mu decyzji. Od początku wiedziała, że chce najlepiej dla ojca i siostry. Wybaczyła im wszystko, choć obecnie nie wiedziała za co mogłaby ich winić. Volkerowi zajęło to jeszcze chwilę ale zrobił to samo. Rozstawnie się z żalem nie przyszło mu tak łatwo.

Duchy rozmyły się.

Wyjście ze świata duchów wydarzyło się jakby samo. Gdy emocje opadały to i świat zaczął robić się bledszy. Zanim dzieci spostrzegły się było im już ciepło i bardzo sennie. Ocknęli się leżąc wokół ogniska, przykryci skórami. Kresida śpiewała bez energii jakąś nieznaną pieśń.

Po pobudce, pospiesznie zwinęli miejsce guseł. Całość trwała kilka godzin i Kresida wydawała się ledwo trzymać na nogach. Była wycieńczona bardziej niż dzieci. Przestrzegła, że nie chce wiedzieć co się działo po drugiej stronie i aby nikomu o tym nie mówili. W ciszy dostali się do chałupy guślarki, gdzie zostawili ją i jej sprzęty.

Ruszyli do domu, otępiali i oniemiali.

Rozmowa nie kleiła im się. Nie przetrawili tego jeszcze, nie wiedzieli co mają mówić. Czy to dobrze czy źle. Czy to było niebezpieczne i czy Morr na nich nie spojrzał. Może teraz szybko umrą? 

Z lasu rozległo się ciche chichotanie i grupa zobaczyła ducha. Enka Hersch pojawiła się miedzy drzewami i nawoływała do nich. W sumie nie było u nich myśli, zerwali się do niej. Chwilę musieli ją gonić przez las, idąc w kierunku Hulic, nieopodal Kompleks Zbójno. Tam Enka ostatni raz pomachała im. Rozmyła się i dało się słyszeć krakanie wrony. Brama Morra zamknęła się za nią.

W miejscu gdzie była jednak, znajdował się plecak, widzący na gałęzi. Był mocno uszkodzony ale nie zbutwiały. Widać znajdował się tu od niedawna. Był też pokryty krwią.

Znajdowało się w nim wiele różnych przydatnych szpargałów. Grupa doszła do wniosku, że to plecak Martwy Krasnolud (Drekimm Farshaout). Podzielili między siebie ekwipunek i wrócili do odmów. Wiedzieli, że ciężko będzie wytłumaczyć rodzinie gdzie byli. Jutro, a w zasadzie już dziś był Hexensnacht. To dzień gdy nie wychodzi się z domu a oni byli w szczerym lesie. Nie rozmawiali już. To było za dużo.

Scena Volkera

Volker Hersch był umówiony na schadzkę ze swoją dziewczyną Gisela Streckenbach. Miał przyjść do niej, do młyna, zanim słońce zajdzie.

Przyczłapał do niej, jak to Volker, prosto od jakiejś roboty i z pustymi rękami.

Gisela otworzyła mu drzwi i ze środka buchało ciepło. Zaprosiła go do środka i od razu zagoniła Volkera do pracy przy ugniataniu ciasta. Będą piec ciasta na nowy rok, dla mieszkańców wsi. Gisela często obdarowywała ludzi ze wsi słodkościami. Taki miała sposób na zyskiwanie ich względów. A wypieki młodej młynarki były w cenie.

Tym razem będzie piec strudle jabłkowe.

Ona obiera jabłka, Volker ugniata ciasto. Proste? Proste! Do roboty!

No i jak usiedli to Gisela rozpoczęła rozmowę, bawiąc się jabłkiem w ręce. Podjadając kawałek i dając Volkerowi do jedzenie jeden, jak tylko zaczął coś pyskować. Garda zwykle opada jak się zajada coś pysznego. Zaczęła od tego, że nie dostaje od Volkera prezentów. Że ona nie wie czy mu na niej zależy. Meandrowała wokół tematu dość długo, następnie przeskakiwała na Henrietta Schwarzenbach, że ostatnio ponoć coś razem spacerują (a Gisela to Henrietty nie lubi), i znowu o prezentach. I ciach, jabłuszko, jak tylko Volker zaczynał się bronić. 

Volker był skołowany, wymanewrowany i miał pełne usta jabłek a uciekać nie mógł, bo się zobowiązał pracę wykonać do końca.

W końcu Gisela dotarła do sedna. Na Kobylata, gdzie ona pracuje jako służka, będą szukać stajennego, czy tam forysia. Obecny już stary i nie przeżyje zimy. I może ona szepnie słówko, bo widzi, że się Herschom nie przelewa, a Volker to taki pracowity, i silny, i... (i byłby blisko zawsze, już tego nie powiedziała).

Volker zaczął kombinować. Kręcić. Brata Ivo Hersch chciał w to puścić... ostatecznie jednak temat przemyślał i ofertę przyjął. Praca na Kobylata, nawet pomniejsza, była pracą dla dworu. A takie są dobrze płatne. Biorąc pod uwagę długi i rozmowę z Wilburg Reich, była to jedyna rozsądna decyzja.

Scena Henrietty

Henrietta Schwarzenbach siedziała sobie przed chałupą, korzystając z zimowego słońca. Mimo mrozu, słoneczko na twarzy powodowało uśmiech. Tak spędzając czas usłyszała znany jej dźwięk wózka. Otto Josten wynurzył zza rogu chałup, ciągnąc swój wózek handlowy. Uradowali się na swój widok, przywitali gorąco. Otto na wiosnę i po żniwach rusza w świat, uprawiając handel a na zimę i okres letni, robi za parobka u Schwarzenbach. 

Zagłębili się w rozmowie. Otto powiadał o swoich biznesach w okolicy Talabheim. Opowiadał o mieście, o Taalbaston (zamek), Taalahim (krater), Taalagaad (port) i wszytkim co tam nazywa się od Taal'a. W końcu święte miasto. Opowiadał o sklepie niejakiego Jakoba Steinschiller, gdzie dało się dostać wszelakie dewocjonalia. Henrietta słuchała z oczami jak złotówki. Wiadomości o szerokim świecie były dla niej jak balsam na duszę. Być tam, widzieć to. To byłoby życie. Prawie jak z bajek jej ojca. Albo i lepsze.

Ostatecznie Otto przeszedł do swojego spóźnienia. Zwykle przybywa przed Hexensnacht ale tym razem był w Klepzig pożar magazynu i dużo towaru dało się dostać za pół darmo. Uszkodzonego ale jednak. Miał dla Henrietty prezent i miała wybór jaki.

Do wyboru było krosno, całkiem spore i w dobry stanie. Lekko tylko nadpalone. Drugą opcją były cymbały młotkowe. Ich stan był jednak dużo gorszy. Otto zagrał coś nieumiejętnie i wyraźnie niektóre dźwięki padały głucho.

Trudny to był wybór dla dziewczyny. Cymbały kojarzyły jej się z miastem, kulturą, przygodą i bajkami ojca.

Krosno było nie mniej atrakcyjne. Mniej romantyczne a bardziej połączone z rzemiosłem. 

To musiał być trudny wybór dla Henrietty. Wybrała jednak krosno. Pocieszała się, że to też wybór godny księżniczki. Z plecaka po Martwy Krasnolud (Drekimm Farshaout) udało jej się dostać piękną tkaninę w czarno-zielone pasy. Może stworzy piękną suknię albo bluzkę...

Kolejnym spotkaniem było takie, do którego musiała się długo przygotowywać. W świecie duchów okazało się, że jej matka, Katrin Schwarzenbach nie żyje. Chciała skonfrontować się z dziadkiem Oswald Schwarzenbach. A przynajmniej dowiedzieć się czegoś więcej.

Oswald wyraźnie nie był chętny do tej rozmowy. To było dawno temu i zapewne miał nadzieję, że ten temat już zawsze będzie przemilczany. Nie odprawił jednak wnuczki a opowiedział jej o kilku rzeczach, o których zapewnie nie widziała.

Katrin była piękną i bardzo trudną kobietą. We wsi miała wielu wrogów i bywała gwałtowna. Życie z nią pod jednym dachem było pełne konfliktów. Osobą, która wydawała się być tym niedotknięta był właśnie Waldemar Schwarzenbach. Zawsze stał po jej stronie i potrafił ją ugłaskać, nawet jeśli dużym wysiłkiem.

Sytuacja jednak wyraźnie się zmieniła, gdy zmarł jej syn, młodszy brat Henrietty, Korbin. Wtedy Katrin wpadła w taki szał i gniew, że nie dało się jej uspokoić. Po tym odeszła i nikt jej już nigdy nie widział. Choroba Waldemara pojawiła się niedługo po tym. A przynajmniej wtedy zaczęła być zauważalna. Czy Katrin wiedziała o niej wcześniej? Tego już nie wiadomo. Może miało to związek.

Henrietta była wryta. Nie wiedziała, że miała brata i pierwszy raz słyszała o swojej matce, że była aż tak wybuchowa... ale zgadzało się to z tym co widziała podczas spotkania z nią.

Dziadek zapewnił ją jednak o jednej rzeczy - niezależnie od tego jak bardzo ojciec kochał swoją żonę, swoją córkę kochał bardziej i był gotów oddać życie za nią.

Scena Wandy

Dzień po Hexensnacht nadszedł dzień rozwiązania dla Saskia Schneider. Kresida została wezwana do przyjęcia porodu. Wanda Hersch miała jej w tym asystować. Był to pierwszy raz dla młodej zielarki ale jednak ciągle liczyła na zdobycie całej wiedzy, którą posiadała guślarka. Hiltrud Hersch starała się podnosić ją na duchu.

Poród miał miejsce w Unknown, czyli położonym blisko do Popielny Bór. Głęboka zima, ciemna noc i zwały śniegu sprawiały poczucie odcięcia od świata i klaustrofobii. W chałupie było jednak ciepło. Hiltrud zajmowała się zaopatrywaniem akuszerek w materiały a mężczyźni (Evald Schneider i Godfrey Schneider) zostali wyproszeni. To damska sprawa i mogą się przysłużyć, głównie nie przeszkadzając i modląc się.

Kresida przedstawiła swoje obawy Wandzie.

W ostatnich dniach przyjęłam już trzy porody i dwa z nich to byli zwierzoludzie. Saskia miała trudności od samego początku i były zawsze związane z Morrsliebem. Posłuchaj mnie dziewczyno. Twoja ciotka może dzisiaj urodzić potwora. A jeśli to się stanie, to trzeba go oddać do lasu. Oni wiedzą kiedy jeden z nich przychodzi na świat i gdzie mają go znaleźć. Potwora nie można zabić ani pozwolić matce go zatrzymać. To się skończy atakiem zwierzoludzi. Będziesz mi asystować przy porodzie i robić wszystko co karze. Jednak gdy dziecko się urodzi i usłyszysz jakiś zły krzyk albo zwierzęce dźwięki, masz natychmiast uśpić matkę za pomocą Tarrabeth. Przygotuję Ci substancję. Ja zajmę się chłopami na dole i wyniosę dziecko. Zrozumiałaś mnie?

Wanda była za bardzo w szoku aby móc protestować. Rozumiała jednak, że jej zgoda czy jej brak, nic tu nie zmienia. Może co najwyżej starać się ocalić ciotkę oraz zrobić dobre wrażenie na swojej mentorce. Mimo iż zbierało jej się na wymioty, przystąpiła do mieszania ziół. Potrzebny był Pajęczy Liść, Gesundheit, Przygłupnik i Tarrabeth. Znała pierwsze trzy zioła i dużo z nimi ostatnio ćwiczyła. W większości były przeciwbólowe, rozluźniające oraz na krwawienie. 

Poród rozpoczął się. Klasycznie w pozycji stojącej, lecz wysoki zydel był obok, gdyby potencjalna matka nie umiała utrzymać się na nogach. Trwało to długo i Hiltrud musiała donosić ciepłej wody i wymieniać tkaniny.

Gdy Kresida dała znać, że dziecko wychodzi, Wanda spięła się cała, gotowa aby otępić Saskię, ciągle niepewna czy to jest to co trzeba zrobić.

Dziecko szło najpierw nogami. Powodowało to dalsze trudności ale od tej pory poszło szybko. Zwiększało to tylko suspens o to czy głowa będzie ludzka czy nie. Nogi były ludzkie.

Jeden wstrzymany oddech później rozległ się w izbie krzyk ludzkiego dziecka. Zdrowy, czysty i donośny. Wanda aż upuściła truciznę z rąk i odetchnęła, że dzień tego koszmaru dopiero przed nią. Guślarka zajęła się resztą już sama i Wandzie pozostało przywołać swoją matkę i stanowić wsparcie psychiczne dla swojej ciotki.

- Ciociu... tyle bólu i ryzyka... warto?
- Wandziu... ja nic poza swoimi dziećmi na świecie nie mam. A Twoja matka to odda za was swoje życie. Bez was ona już by przepadła. Dzieci to największy skarb jaki kobieta może posiąść.

Wanda nie była przekonana.

Nie miała czasu się nad tym zastanawiać. Została przywołana do dziecka aby uczyć się co dalej. Kresida przedstawiła jej jeden istotny tajnik sztuki guślarskiej. Wykonała nacięcie za uchem dziecka i natychmiast zasklepiła je Pajęczym Liściem.

Od 17 lat przyjmuję porody w okolicy i zawsze znaczę swoich. Taka blizna jest mało widoczna ale czuć ją pod palcem. Niektórych dzieci nie widzę latami ale tak poznam kim są.

Wanda faktycznie miała taką bliznę, którą czuła za swoich prawym uchem. Teraz wiedziała skąd ona pochodzi... choć nigdy nie przyszło jej do głowy aby o to pytać.

Podczas Hexensnacht każdy zaszywa się w swoim domu i nawet podczas dnia stara się nie wychodzić. Każdy posiada wcześniej przygotowane jedzenie, zapas wody pitnej i drewna na opał. W wypadku waszych domów, był to między innymi rosół od Hiltrud Hersch.

Ostatnie wydarzenia zapewniły całą lokalną społeczność, że to będzie najgorszy Hexensnacht w historii. Okazało się, że było zupełnie inaczej. Noc była cicha, spokojna i obyło się bez opętań, duchów czy znaków na niebie.

Wszyscy są absolutnie pewni, że to ochrona Shallyi spowodowało taki stan rzeczy. W ciągu kilku następnych dni zakon otrzymał niejedną ofiarę, jako podziękowanie za to bezpieczeństwo.

Te kilka dni przyniosło też pewność, że nikt nie dowiedział się o przykrej przygodzie, która spotkała Belindę Buchtel. Hasso wyraźnie milczał jak grób, choć wydawał się baczniej ją obserwować oraz omijać szerszym łukiem.

Czego nie przyniosły te dni to odpowiedzi na tożsamość Zmarłego Krasnoluda. To już plotki krążące po wsi ale mówi się, że nie przybyła żadna rodzina, żaden list, żaden współpracownik. Ciało pochowano w Ogrodach Morra, jak należy każdego obywatela Imperium.

Ludzie ostrożniej patrzyli na Popielny Bór jeszcze te kilka dni ale mimo początkowego szoku, życie wróciło do normy. Do zimowej nudy i długich, ciemnych wieczorów. Nie było żadnych innych ofiar czy tajemniczych rannych.

Henrietta mogła spokojnie zagłębić się w pracy otrzymanej od dziadka, przy jego wozie. Wanda w wymyślaniu psot i truciu dzikiej zwierzyny. 

Volker za to otrzymał prezent od losu. Okazało się, że poborca podatków i miejscowy urzędnik, Wilburg Reich poczynił jakieś czary w księgach. Tu pieniądze przesunął, tam innego przepisu użył i buchalteria zgadzała się po nowemu. A to nowe jest mniejsze o 5 szylingów.